"Shes mënd."

Përherë kam qënë e keqe në përllogaritje të njerëzve të vegjël. Në atë hapësirën time, nuk kanë bërë asnjëherë diferencë grimcat negative në shumëllojshmërinë e ajrit të pastër e plot jetë.

Edhe kot bëj sikur kam zënë mënd, me të dyja këmbët do ulesha prap në tavolina të tilla, me bindjen e plotë se nuk më afektojnë aspak këto gjëra për aq kohë sa cdo gjë ndërtohet në mëndjen time e atë nuk ma transformon e nuk ma blen dot njeri.

Po në fakt, ajo shprehja “Jepi Cezarit atë që i takon Cezarit”, nuk qënka krejt e veshur vetëm për meritat e mira të Cezarit, po është përllogaritje edhe për dëmet e të vobektat e njeriut. Politikat e kuotimit, rrallë herë kanë zënë vënd ndër njerëz me karakter, vlera, virtyte, se duam s’duam, do bëhemi pjesë e përzierjes së ndotur mes llojit tonë, qënies njerëzore.

Sa rëndë po i bie! Sa mënd duhen për mos me pas mënd, se më mundon kjo pyetje? Madje po du me i shit mëndt,  po do thoni ju: “hall tjetër mos pac”, se këtu po na vlon e keqja ndër nesh, ti thua “shes mënd”, thua ti se tregu ka nevojë për figurat e detajuara që ka ndërtuar struktura e mëndjes tënde. Kush ka nevojë për mënd sot?! Asnjë… S’e skanë vënd ku t’i mbajnë, se s’kanë halle ku ti qajnë!

Kam vënë në pikëpyetje shumëcka e them ndonjëherë “kahera sduhet të jesh vetëm fitues”, se helbete fituesi ndodh rëndom që është ai që ka vjedhur, ka manipuluar, ka shkelur e turli lloj marifetesh, po sa efikas, sa cilësi, sa zhdërvjelltësi, besim e mëncuri përcon. Prap varur me pikëpyetje më mbetën. Kot lodhem në fakt se do jetë problem i masës ky, jo i imi, mua gjithsesi “instikti femëror” më përkrah e më shtyn për veprime konkrete, dhe me lumturi i gëzohem gjinisë time, është me fortë se gjithë përpjekjet mashkullore për të mposhtur në forma të ulëta profilin e femrës.

Prap s’më lë të qetë krimbi që fle nën jastëkun e një individi pa krahë! Në formë të moderuar jam përpjekur që në thelb të kuptoj edhe krimbin. Punë biologësh xhanëm po më mirë të dish se të habitesh për specie të tilla. E prap krimbi krimb mbetet, po unë që dua ta “ushqej” e t’i mbush mëndjen se një ditë edhe ai do rritet si shokët e tij, e do bëhet me këmbe e me duar. Po pse dreqin e bëj se marr vesh? Po lërë krimbin në dhe të vet moj !

Po gaboj dhe unë ndonjëherë. Edhe më i miri gabon shtatë herë në ditë, jo se unë medemek po bëj modesten e po them se unë si më e mira gaboj aq, unë gaboj dyfish, se jam në kërkim të së ndershmes e dua të gërmoj deri sa ta gjej, se fundja, kur Cezari donte të linte gruan e tij, ja sajoi e ja veshi bukur tradhëtinë, e spo të gjekam dot unë ty nje hendek me të fut gjithë ato rrecka që ska as cati shtëpie të vjetër t’i mbajë!

E si ju thashë, me përllogaritjet, kurrë s’më ka ecur, punë shifrash flas, se në dimensionin human, jam aq precize sa s’ta merr mëndja ty. E në gjithë këtë botë timen, të ndërtuar me aq kujdes e shkujdes, që pa dhimbje ka njohur edhe më zi se korbi, pa përbuzur asgjë të shëmtuar, duke marrë përsipër “heroizma” që vec unë i di, në gjithë kompleksitetin tim, dua të zbraz “kupa” nga mëndja ime, për t’i mbushur mëndjen Cezarit se herët a vonë, e merr atë që meriton…!