Skip to main content

Dëgjo këtu!

Se në fakt shumë nën guackë ju kam lënë ju llojin tuaj të specieve që shumoheni pa qënë nevoja!

Jo cdo njeri i hapur është i drejtë e jo cdo shaka është sarkazëm, se fundja shtrenjtë e shesim fjalën të gjithë, po si i shpenzojmë paratë e marra, tregon shumë…e kur dëgjoj ndonjëherë që në përgjithësi meshkujt janë më të drejpërdrejtë më vjen për të qeshur dhe u them: Në fakt quheni thjesht njerëz pa takt, jo të drejpërdrejtë! E nëse kjo të ofendon po të them “mirëseerdhe në realitet”!

Kur tregohesh shumë e hapur ndonjëherë (si femër), e gjen veten në dilemën: kjo modestia si e ka formatin e përdorimit se spo dimë nga ta rrotullojmë, packa se lloji juaj e merr si provokim edhe situatën më të thjeshtë të mundshme duke u kthyer në kundërshtar të tipit: pse e merr personale, është thjesht një opinion!

Dëgjo këtu, kafet kërkohen, opinionet e tua, JO!



Kështu që uluni pak të gjithë në tryezë të rrumbullakët dhe mbani shënim, se në mënd nuk e mbani dot! Ka një cmim që paguhet në këtë jetë për të qënë vetvetja. Fillimisht të veshësh maskë të kushton aq lirë dhe në llogari të thjeshtë, ngjan si biznes me leverdi, te shtiresh, të fitosh popullaritet, të adhurohesh, të të shohin nga jashtë se sa bukur të rrinë të gjitha këto.
Kthehemi tek cmimi real i mallit!
Sa të kushton lëkura, po po ajo e zhveshura fare, ajo që ti i njeh vetes, e ndërgjegjshmja ctë thotë! Pyete njëherë?! Me siguri kur dilni me një femër mendimi i parë që ju vjen në mëndje nuk është: Sa e artikuluar kjo vajzë, do të jetë një partnere e shkëlqyer për një platformë biznesi ose studio ligjore, do jetë një menaxhuese e aftë për të gjithë stafin…pppffff, asnjë nga këto nuk e mendoni, edhe kur e mendoni ju bie automati, se është cështje kapaciteti personal, sa më mban peshorja dhe sa kilogram më duhen të arrij barazpeshën!

Meshkujt duan nga femrat atë që nuk arrijnë dot në biznes: ngrohtësi, mbështetje, dashuri, edukatë, bla bla bla!

Nëse e gjejnë veten gjithë kohës duke dëgjuar propozime për të ndryshuar dicka që skanë këllqe ta bëjnë, janë shoqërues të gabuar për të ndërmarrë përsipër sfida, nëse sje mëndjelehtë, për ta nuk vlen fare! (dhe kjo ska lidhje me bjondet, sinqerisht ;-))

Kam lexuar shumë për femra që i admiroj intelektualisht, e në fakt unë nuk jam si ato e as nuk aspiroj të bëhem kopje e ndonjërës prej tyre, por ka dicka në formën që i bën ato “pre” të syrit tim: Mënyra se si duke sfiduar veten, kanë lënë pas cdo pengesë parazitare të lënë në rrugë vetëm për ti zgjatur procesin në kohë të vendimarrjes! Jo karakteri luftarak, sepse vetë femra është zbutësi më i mirë në botë i cdo situate të gërvishtur, por mënyra se si e lejojnë veten të jenë femra në kuptimin e plotë të fjalës, duke i dhënë mashkullit mundësine për të qënë të tillë.
Është shumë e hidhur të gëlltisësh që dikush për fat të keq (për ty) përpiqet të qëndrojë i suksesshëm pa gëlltitur asgjë të cilën i ofrohet rëndom, ashtu sikurse pa “lëpirë” asnjë dorë e pa kërkuar “lëmoshën e tërheqjes” tek askush!


Një femër ja del vetëm… Ajo thjesht nuk do…

Desantila

Comments

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...