Skip to main content

...jam rrugës!


I thashë PO, pa u menduar, pa analizuar, pa shtrëmbëruar buzën. E si mund t’i thoja jo xhanëm, një udhëtimi… unë vdes të udhëtoj, e kam thënë shpesh këtë, ndërmjet “ufff-puffff-eve” të mia thashë stop, do iki, mjaft më me frustrime shkresash, letrash, dreq e shejtanesh!
Për herë të parë vendosa të bëj sponaten, gjë që ma besoni, për një njeri super të organizuar si unë, është tepër e vështirë, po sikundër ma kishte qejfi, e vesha dhe një herë “maskën” e trurit prej bjondjeje e konfirmova: do bësh qejf!
Se fundja ctë keqe ka të shijosh pak diell e të shëtisësh betoneve të botës për të parë ndërtesa të gurta, e fytyra të reja?! Ctë keqe ka në fund të fundit t’i thuash njëherë vetes që puna jote kur e sheh nga jashtë duket më e bukur sesa kur je brënda…

-          Kush është destinacioni juaj i fundit zonjë?!
-          (Prapa diellit) – thashë me vete…
-          Zonjë, ndjesë, më dëgjuat?
-          Di vetëm që do rikthehem. Ky do jetë destinacioni im i fundit!

Më vulosi pashaportën e më buzëqeshi me urimin për udhë të mbarë, i shkela syrin duke i pohuar që padyshim do jetë i tillë…
Me kokën varur kuptova se mendimet po peshonin rëndë, e mbështeta kokën për një dremitje, dremitje në ajër!

“Unë po iki… Për pak! Do rikthehem. Thjesht më duhej. Po iki të zbraz shpirtin diku. Nuk jam dhe aq afër në fakt. Tani që ti je duke më lexuar, unë rrjedhimisht jam në ajër diku rreth 4 orë e 30 minuta larg teje. T’i kam lënë të gjitha gati, që të mos ndjesh peshën e rëndesës së largimit në forma të tjera. Ti e di që unë i adhuroj njerëzit që me mënyrat e duhura tregohen protektivë edhe kur janë të mbytur në boshllëkun midis ekuilibrit, punë, jetë, familje shoqëri. Mes gjithë këtyrë, i dhashë vetes një mundësi: të fluturoj pak larg, në një “dritare” që dua ta hap se sbën. Pohoja gjithmonë se është ushqim për shpirtin, të shkelësh dy hapa më tej asaj të përditshmes. E ndërsa gjeta kohën të të shkruaj, mendova, se di a ta kam thënë ndonjëherë se gëzimet e vogla janë “droga” ime? Një pushim dreke, një lule nga një i panjohur, një kujtim në formë buzëqeshje, një premtim i mbajtur… lumturia nuk ka faturë, nuk kushton asgjë…dhe sinqerisht kam filluar ta kuptoj atë shprehjen “gjërat më të shtrenjta në jetë, kushtojnë shumë lirë.”

Sapo këmba më preku tokën, vura syzet, në karshillik të diellit që më shkelqente si goc lozonjare, zgjata dorën duke kërkuar një taxi… bjondet ndonjëherë kanë shans mendova!
Pak minuta më ndanin nga vendodhja e hotelit, taksisti, një meso-burrë me mustaqe më pyeti nëse isha ruse?! I thashë po, dreqi e di pse.



Përtej dallova fytyrën super të qeshur të mikeshës time që sa nuk fluturonte kur pa se po dilja prej asaj “gjësë së verdhë e lekë-ngrënëse” (ashtu i quan ajo taksitë).
Ndërkaq nxitova të paguaj e vura re që më ra në tokë një copë letër… u cudita sepse ishte prej bllokut tënd… e hapa nxitimthi dhe lehtësisht të  dallova shkrimin:

“Jam rrugës…”

Nuk dija të qeshja apo të ikja me vrap prej aty, por kuptova që nuk do të jem vetëm në këtë rrugëtim, as në atë të kthimit…


Desantila

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
7 comments
Read more

Ne pa ty!

Unë them e bardhë! Ti thua e zezë! Unë them po vij. Ti thua unë po iki! Dhe kështu jeta ime ka gjithmonë ngjyra ndërsa e jotja bardh e zi. Sa më shumë të kërkoj aq më larg shkon ti, dhe kështu ditët e mia mbeten peng i dëshirave, ndërsa ti një njeri që ende nuk di vlerën e një dhurate të shtrenjtë, jetës! Unë them ndjej, ti thua harro. Unë zgjas dorën, ti mbyll grushtin. Dhe kështu hapësira mes nesh bëhet mur, një mur që më mban larg teje, por jo larg ëndrrave të mia. Ti jeton në hije, unë jetoj në dritë, ti zgjedh të ikësh, unë zgjedh të mbetem. Unë shikoj qiellin dhe shpresoj për një moment se gjërat nuk do të jenë gjithmonë kështu, ti shikon rrugën dhe ikën nga çdo pritje. Netët e mia janë të mbushura me heshtjen e dritave të vogla të yjeve ndërsa ditët e tua kalojnë pa e kuptuar bukurinë që të rrethon. Ndjej tingujt e shpresës, ti ndjen zhurmën e boshllëkut. Sa më shumë përpiqem të të afroj, aq më shumë largohesh, dhe ndonjëherë mendoj se ndoshta kjo është mënyra jote të jesh, të ...
4 comments
Read more

Një herë e një jetë

Thuhet se diku, në një vend që nuk gjendet në asnjë hartë, ka njerëz që jetojnë ndryshe. Ata nuk ecin me ngut, nuk rendin pas kohës, nuk mbajnë në zemër pesha që nuk janë të tyret. Ata zgjedhin të jetojnë si në përralla, jo për të shpëtuar nga realiteti, por për ta ndriçuar atë nga brenda. Në atë botë, mëngjeset nuk nisin me alarm, por me një rreze që përkëdhel qepallat. Çdo ditë është një faqe e bardhë ku nuk shkruhen detyra, por ngjyra dhe sytë e njerëzve nuk janë për të gjykuar, por për të parë thellë, atje ku fillon drita. Në këtë përrallë që duket si ëndërr apo ëndërr që duket si jetë nuk ka udhë të qarta, por ka një ndjesi që të çon gjithmonë aty ku duhet. Është zëri i butë i zemrës që të thotë “ndalu këtu, këtu je mirë”. Dhe kur ndalesh, gjithçka merr kuptim edhe gjethet që bien kanë histori, edhe erërat që fryjnë mbajnë fjalë që askush nuk i ka thënë ende. Njerëzit atje nuk janë të përkryer, por janë të vërtetë. Ata dinë të qeshin me lot, dhe të qajnë pa turp. E dinë që jeta...
3 comments
Read more