Edhe njëherë!

Më pate thënë se je gati e unë nxitova të kap "ritmin". E në fakt në shpejtësinë time prap isha në kornizë të formësuar të asaj që mund të isha edhe po të mos nxitoja.

Diku në ato netë të vrullshme, ku herë e gjeja veten e herë me gjente vetja mua, për asnjë moment nuk e shkëputa fijen prej teje, në balancë të plotë me të dukshmen e forcën e impaktit, u gjenda me cdo të vërtetë tënden, me ngjarje që në fakt duheshin fshirë, unë e gjeta veten të përfshirë.  E paskam merituar thashë, që të ndjehem po aq e “zhveshur” prej peshës së cdo grami të sjellë me vete prej teje. Duke e dit me bindje të plotë edhe se cfarë “përbërje” ka  forma e të vërtetës, për asnjë moment nuk ja lëshova dorën! Thashë do t’ja faturoj vetes…

Por prano se në formën time, jam ajo cfare ke dashur gjithmonë!

Me kosto të plota ngarkuar po prap xhepave të mi mbushur me “fatura” që në të vertëte mund të jenë borxhe të pashlyera, vetëm një gjë nuk e kisha parashikuar midis nesh, qënies njerëzore: rrisku i humbjes!

Prej natyrës time, kam qënë person i cili gotën e kam parë gjithmonë plot, jo vetem kur kam pas “etje”, por edhe kur kam qënë e mbingopur. Asnjëherë s’kam prit duarkryq që në largpamësi të më bëhen gjërat vetvetiu. Dyert i kam gjëmuar, nuk i kam lënë të më mbyllen, e nëse e kam dit se aty ka një rrugë, nuk i kam vesh këpucët e kam prit udhën me ardh te unë! E në fakt nuk dua që ajo pas meje, të jetë si unë, përherë e veshur me gadishmërinë për të lëvizur “shina” e për të ndërtuar rrugë të vetën. Ka fjalë të gjalla që shumë si unë i lënë të vdesin, e ka fjalë letargjike që u vjen koha dikur….Pse për dreq unë fjalën se lë te flere asnjëherë! E kam gati në cdo moment, të patransformuar, pa tvsh, pa kosto, e kam të pastër!

E mbusha të sotmen edhe me gatitje të ditës tjetër, nuk është pak, të mendosh për dy, kur njëri fle. Po diku kam lexuar që dy ditët më të rëndësishme në jetën e njeriut janë: dita që ka ardhur në jetë dhe dita që e kupton qëllimin e tij në jetë!

Më jepni një jetë e më lini ta ndërtoj vetë!

Tani ja them të tjerëve, se vetes ja kam prezantuar në formë analitike, aty ku truri më pulson si rrahje zemre, prej nga më buron edhe dëshira për të vetëushqyer formula që ndjellin të mira pas. Rriskun prap nuk e llogarita. E në fakt e kam dilemë të padukshme, a bëj mirë a keq që askund nuk e fus brënda rrethit të bukur të gjërave që duhet t’i jap drejtim. Edhe buzëqesh me vete, të paktën kjo është gjuha më e thjeshtë, krejt e panevojshme për përkthim, por mjeshtërisht e përkthyer në cdo gjuhë të botës! Kam thënë se nuk negocioj për veten, e në fund të ditës e gjeta negociatën midis meje dhe pasqyrës, me laps e letër në dorë, e pa e ndarë të mirën copash, rriskun e paskam në xhep njësoj si buzëqeshjen, sot po e marr me vete, jam gati!

Kemi një shok të përbashkët, është stacioni për ku ishim nisur, i kam unë valixhet, asgjë nuk të kam hedhur, i kam marrë për të ruajtur në kohë formën që të njoh!