Skip to main content

Edhe njëherë!




Më pate thënë se je gati e unë nxitova të kap "ritmin". E në fakt në shpejtësinë time prap isha në kornizë të formësuar të asaj që mund të isha edhe po të mos nxitoja.

Diku në ato netë të vrullshme, ku herë e gjeja veten e herë me gjente vetja mua, për asnjë moment nuk e shkëputa fijen prej teje, në balancë të plotë me të dukshmen e forcën e impaktit, u gjenda me cdo të vërtetë tënden, me ngjarje që në fakt duheshin fshirë, unë e gjeta veten të përfshirë.  E paskam merituar thashë, që të ndjehem po aq e “zhveshur” prej peshës së cdo grami të sjellë me vete prej teje. Duke e dit me bindje të plotë edhe se cfarë “përbërje” ka  forma e të vërtetës, për asnjë moment nuk ja lëshova dorën! Thashë do t’ja faturoj vetes…

Por prano se në formën time, jam ajo cfare ke dashur gjithmonë!
Me kosto të plota ngarkuar po prap xhepave të mi mbushur me “fatura” që në të vertëte mund të jenë borxhe të pashlyera, vetëm një gjë nuk e kisha parashikuar midis nesh, qënies njerëzore: rrisku i humbjes!
Prej natyrës time, kam qënë person i cili gotën e kam parë gjithmonë plot, jo vetem kur kam pas “etje”, por edhe kur kam qënë e mbingopur. Asnjëherë s’kam prit duarkryq që në largpamësi të më bëhen gjërat vetvetiu. Dyert i kam gjëmuar, nuk i kam lënë të më mbyllen, e nëse e kam dit se aty ka një rrugë, nuk i kam vesh këpucët e kam prit udhën me ardh te unë! E në fakt nuk dua që ajo pas meje, të jetë si unë, përherë e veshur me gadishmërinë për të lëvizur “shina” e për të ndërtuar rrugë të vetën. Ka fjalë të gjalla që shumë si unë i lënë të vdesin, e ka fjalë letargjike që u vjen koha dikur….Pse për dreq unë fjalën se lë te flere asnjëherë! E kam gati në cdo moment, të patransformuar, pa tvsh, pa kosto, e kam të pastër!
E mbusha të sotmen edhe me gatitje të ditës tjetër, nuk është pak, të mendosh për dy, kur njëri fle. Po diku kam lexuar që dy ditët më të rëndësishme në jetën e njeriut janë: dita që ka ardhur në jetë dhe dita që e kupton qëllimin e tij në jetë!

Më jepni një jetë e më lini ta ndërtoj vetë!

Tani ja them të tjerëve, se vetes ja kam prezantuar në formë analitike, aty ku truri më pulson si rrahje zemre, prej nga më buron edhe dëshira për të vetëushqyer formula që ndjellin të mira pas. Rriskun prap nuk e llogarita. E në fakt e kam dilemë të padukshme, a bëj mirë a keq që askund nuk e fus brënda rrethit të bukur të gjërave që duhet t’i jap drejtim. Edhe buzëqesh me vete, të paktën kjo është gjuha më e thjeshtë, krejt e panevojshme për përkthim, por mjeshtërisht e përkthyer në cdo gjuhë të botës! Kam thënë se nuk negocioj për veten, e në fund të ditës e gjeta negociatën midis meje dhe pasqyrës, me laps e letër në dorë, e pa e ndarë të mirën copash, rriskun e paskam në xhep njësoj si buzëqeshjen, sot po e marr me vete, jam gati!


Kemi një shok të përbashkët, është stacioni për ku ishim nisur, i kam unë valixhet, asgjë nuk të kam hedhur, i kam marrë për të ruajtur në kohë formën që të njoh!


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
1 comment
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
1 comment
Read more

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...
1 comment
Read more