Skip to main content

Sipas meje...

Jam shprehur shumë shpesh se jam feministe kur vjen cështja tek promovimi i figurës së gruas në fusha që kanë ndikim në shoqëri pasi si element femër janë më të infiltrueshme në një format më të butë dhe ndikues kudo. I jam mirënjohëse për cdo mundësi të re krijuar dhe dedikuar gjinisë tonë…
Por kur ndeshem me disa forma të tjera të konceptit “feminizëm”, jam gati të ulem nga pala kundërshtare e kësaj fjale për arsye se vërtetë jam femër, ashtu sikurse mund të jesh edhe ti, por jemi komplet të ndryshme në cdo linjë të mendimit dhe kjo më bën agresive kur më konsiderojnë një feministe e llojit anti-meshkuj. 

Unë nuk kam nevojë të  kem feminizmin si mburojë sepse jam lodhur që në të shumtën e rasteve të përfaqësohem nga disa të tilla që kanë veshur plotronin dhe kanë zhveshur moralin, të tillë nuk e dua feminizmin. Unë nuk kam nevojë  për feminizmin, sepse mund të mbaj bindjet e mia personale, pa patur nevojën e mbështetjes së një ushtrie cafkash të zemëruara nga meshkujt që të më përkrahin.
Nuk kam nevojë për të tillë feminizëm, sepse nuk mendoj se është e nevojshme të vjell vrer mbi gjininë tjetër për të lartësuar timen. Nuk kam nevojë për feminizmin sepse meshkujt nuk janë të gjithë “përdhunues” dhe femrat nuk janë viktima të përhershme. Unë nuk kam nevojë për feminizmin në formatin e një “femre” që llogjika i shkon aq sa gjatësia e minifundit, kjo kategori më neverit shpesh herë dhe llojin tim.

Nuk e dua feminizmin që të bëj femër mashkullin tim, kjo ma zhvesh totalisht burrërinë e tij. Unë nuk kam nevojë për feminizmin kur tre në katër foto që postohen në rrjete sociale, janë më shumë si foto të një seti pornografik, që duken sikur presin vetëm një telefonatë, të zhgrryera e të lyera më gjithë djallëzinë e tyre. Nuk e dua feminizmin kur ikonë prej “budallenjve” të sojit tjetër, bëhet një kukull e prodhuar prej plastike që në fund të fundit, investotirët i ka meshkuj.

Vetë asnjëherë nuk kam qënë në gjëndje ndoshta të them me përpikmëri se cfarë është feminizmi por jam mëse e bindur se asgjë nga këto nuk më përket në atë koncept që unë kam.
Ne jemi një shoqëri që vetvetiu i “tkurrim” vajzat, duke i thënë përherë, duhet të kesh ambicie, por mos e trumpeto këtë etje tënden, duhet të jesh e suksesshme por jo aq sa të jesh e frikshme për njeriun, dhe duke qënë se je femër, aspiratat e tua duhet të përfundojnë në kërkimin e të duhurit për martesë. Tani, martesa mund të jetë një burim i gëzimit dhe dashurisë dhe mbështetjes reciproke, por, pse nuk jemi shoqëri e barabartë kur vjen puna për ti edukuar edhe djemtë në të njëjtën formë? Shoqëria jonë rrit vajza që e shohin njëra tjetrën si konkurente, jo për vende pune apo arritje, të cilat unë personalisht mendoj se mund të jetë një gjë e mire, por, për vëmendjen e njerëzve, për fatin e asaj tjetrës. Këto idioma, më bëjnë më pak feministe të këtij lloji. Jam një feministe e teorisë së barazisë politike, ekonomike, dhe sociale në emër të të drejtave dhe interesave të përbashkëta të gjinive.

Jam pro-femrave por kurrë anti-meshkujve!
Jo, unë i dua meshkujt! Po, Po, ata të vërtetët...





Desantila

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
1 comment
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
1 comment
Read more

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...
1 comment
Read more