Sot edhe i ftohti të bëntë të mbyllje gojën, prej
arrogancës që ka. Në diell edhe negociohej në fakt, po prap bëra një hap
mbrapa. Se di ende në fakt nëse bëj mirë ose keq kur nuk flas, nuk reagoj, se përgjithësisht
e njoh veten për person shumë ekspresiv, që nuk më kalon asnjë situatë pa thënë
dicka…
Po sot… nuk ta them dot!
Nuk ta them dot se si sot zgjodha versionin më të
keq timin, të mos hap gojën!
Mendja njerëzore natyrisht mbithekson rëndësinë e
gjërave negative. Humbja e diçkaje është dy herë më e dhimbshme se gëzimi i
fitimit të një gjëjë tjetër.
Kjo është arsyeja pse një lajm negativ raportohet
më lehtë. Kjo është arsyeja pse ajo është më joshëse për t’u lidhur me të
tjerët përmes ankimit dhe thashethemeve dhe jo përmes mirënjohjes. Është më e
lehtë negativja.
Nuk harroj të jem mirënjohëse përtej kësaj, sepse e
di që është aftësi lumturie kjo gjë!
Sot heshta për cinikun, i cili nuk kontribuon asgjë
për shkrimin tim. Ai është një parazit dhe një telash më shumë. Sot zgjodha t’ja
paketoj të gjitha gjërat e tja lë jashtë derë me mbishkrimin:
“Cinizmi është i lehtë. Kreativiteti është i
vështirë. Unë zgjedh të krijoj. Pra, mbylle, se po shkruaj.”
Së dyti, heshta edhe për dyshuesin që është shqetësuar
për komoditetin tim, nëse ajo cfarë shkruaj është vërtetë me vlerë për t’u
lexuar apo ajo cka lexoj pasi unë shkruaj, më lëndon apo më gëzon?!
Ndoshta do më lëndojë. Ndoshta do ndihem e refuzuar.
Por kjo që bëj është shumë më e madhe për të lënë një dhimbje të vogël të ma
marrë. Me mirësi po të lë një shënim:
“Mbylle, se po shkruaj.”
Këtij të fundit ja jap heshtjen në pjatë të ftohtë,
si hakmarrjen. Jam e drejpërdrejtë dhe shumë e qartë me kritikun. E falënderoj për
të gjithë kontributin në zërin tim krijues. Pastaj i them hesht.
Nuk je i nevojshëm tani. Nëse pas botimit të librit të tretë do kesh
dicka për të thënë, bëje, sot jo.
“Mbylle, se po shkruaj.”
Një botë me fjalë mund t’i shkruaj në ditë kur
kuptoj se është më mirë të hesht, të mbyll derën fytyrës ndaj cdo efekti të
jashtëm që ma bën më të shëmtuar pamjen që unë zgjedh ta shoh në dritë të plotë.
Edhe kur lëndohem, zgjedh të mos flas, sepse e di që jam e aftë të shkarkoj mbi
ty gjithë kutinë e të voglave heshtje akumuluar në kohë! Sot heshta përballë
thyerjes në copa xhami të qënurit qytetare në kërkim të vëmëndjes së asaj që
meritoj.
Heshta sepse shkela në xham të thyer, një nga ata që
një moshatare e imja kish thyer dje…
Desantila
Comments
Post a Comment