Dëgjova se ke shkruar 100 të
zezat për mua, me një gojë të hidhur si tënden, me kishe telendisur në një mënyrë
të pisët shumë, po unë prap u zgjova në mëngjes. Si cdo ditë shkova në punë, ah
më fal se harrova, piva edhe kafen e mëngjesit, mora dhe një kompliment, i qesha
diellit në sy dhe shijova copëz muzike gjatë rrugës për në punë.
Pra ty të bezdis pompoziteti i hapit
tim, edhe përpiqesh të hedhësh gura në cdo hap që bëj, po unë prap arrita në
zyrë pa më ndodhur asgjë, e për më tepër sot hyra më e lezetshme se asnjëherë
duke qeshur me shumë energji për titullin që fundja hollë-hollë, ja dhashë
vetes, po aty për aty, e zhvesha kurorën e Miss-it se mua të tillë më bëri
dashuria dhe pozitiviteti i të gjithë kolegëve të mi.
Do të më shohësh duke qarë? Edhe ?!
Ja më pe… Po unë me sekonda do qesh prap kurse ti do trishtohesh më shumë. Mua nuk
më thyen fjala jote, nuk më pret mprehtësia e gjuhës tënde të keqe, nuk më
shtyn as brryli yt, sepse në fund të orarit zyrtar, unë prap do të di të ruaj
ritmin e një rruge që e di shumë mirë se ku më con.
Ti po më thua se ty të shqetëson
protagonizmi im. Mirë pra më thuaj pak, cfarë di të bësh ti, përvecse të
grindesh me të mirën time?! Unë jam e veshur hollë me etikë dhe të jap ty një
vijë rruge që të ecësh pak minuta përkrah meje. Dua që të dish se do qeshësh
shumë, kam një ilac shumë të fortë që më dyfishohet dhe më kthehet sa më shumë
e përdor, është sensi im i humorit.
Sepse brënda shpirtit tim, i kam
kaluar unë të gjitha, kam qarë me shpirt, jam lënduar edhe unë, jam ndjerë
bosh, jam ndjerë e shfrytëzuar, kam ikur nga vetja herë-herë, jam afruar
limiteve, por unë stë kam urryer ty për lumturinë tënde, sepse të nesërmen në mëngjes,
ti zgjohesh nën catinë tënde e unë poshtë times. Nuk të lakomva asnjë të
qeshur, sepse brënda vetes ti qan gëzimin tim, dhe kjo të dobëson zemrën.
Unë jam version më i mirë i vetes
time, konkuroj cdo ditë të brëndshem time, luftë bëhet në shpirtin tim, tani
kam mësuar që ulërimat ti hesht në gropëza që të mos ndihen jashtë, unë jam ëndrra
e vetes time, jam adhurimi që e shoh cdo ditë në pasqyrë, dashuroj me shpirt,
qesh me shpirt, i dua njerëzit e mi në të mirë e në të keq, kam vendosur një
standart që është gjithëpërfshirës, që sado ti të përpiqesh të më mbulosh më
bojën tënde të zezë, unë të shkëlqej gjithsesi, sado të grisësh lumturinë time,
unë do shkëlqej të nesërmen, mua më ka mbajtur me hatër zoti, ma veshi shpirtin
në fytyrë, që nuk më tradhëton të jetë plot me shkëlqim edhe kur përballë i shfaqet
një hije si ti…
Desantila
Comments
Post a Comment