Skip to main content

Asaj!



Mamit...

(Sepse cdo gjë nis e mbaron me ty, si ky vit!)

Për cdo ditë, në cdo vit, në cdo stinë, ti je fillimi dhe mbarimi, je gjithcka unë jam! Je i vetmi person që më burgos fjalët, por dije që me shpirt, të kam ndërtuar një mbretëri!
Faleminderit që më ke dhënë jetën dhe që je kujdesur për mua gjatë 9 muajve brënda teje e gjatë 28 viteve krah teje.

Pse njerëzit cuditen kur unë them se jam me fat që të kam?! Të gjithe ndihen me fat fundja...
Ti ke qënë aq sa jam unë sot, kur jeta të mori njeriun më të shtrenjtë, nënën tënde, e prej asaj dite, unë u bëra globi yt dhe ti forca ime. U rritëm bashkë të dyja...

Jam e sigurtë që asnjëherë nuk e kam shkruar faktin që jashtë cdo buzëqeshjeje, brënda cdo emocioni, në cdo fjalë dhe në cdo hap, është një mburojë që askush nuk ma njeh. Njëherë më ke thënë se një njeri nuk ka nevojë për ideale por për udhëzime, e ndoshta ti ende nuk e di që unë zgjodha idealin të udhëzuar nga ti.

Ti më mësove ambicien, forcën dhe këmbënguljen. Do të jem përgjithmonë mirënjohëse që nuk kam ndjekur shëmbullin e rëndomtë për të të bërë ty boshtin tim, por më ke dhënë hapësirën për të krijuar një imazh timin, të zhveshur nga ndikimet e tua, sepse nëpërmjet rrugës së gjatë ti më ndërtove modelin e brëndshëm të një njeriu që pasuri të patundshme ka vetëm zemrën.
E kam vjedhur nga ti aftësinë e të pasurit një rreth të dashur në tavolinën e jetës, ti jep aq shumë e mbledh dyfish, ndaj je e shëndetshme.

Ti je pika ime e fortë, je zëri që dua të dëgjoj kur jam e lumtur, kur shijoj suksesin, kur shpërthej në të qeshura, kur adrenalina e lumturisë më vjedh vëmëndjen, kur jam e ndjeshme... të dua ty aty, në krah, dhe me zemër do të mbaj gjithmonë larg nga trishtimet e mia, nga cdo gjë që do të më bëjë të tërhiqem, prej cdo pengese apo dhimbje, sepse e di që ti më ke injektuar një stuhi më të fortë se të gjitha, gëzimin ndaje me të gjithë, trishtimin mos e bërtit!

Je personi më energjik që kam njohur, nuk e di si ja bën dhe kush është realisht ajo forcë që fshihet brënda teje, por sinqerisht të përulem, me ndërgjegje them, nuk jam as gjysma jote. Të gjithë do të donin një njeri si ty në jetë, një njeri që është gjithmonë gati për ti ndihmuar të tjerët, një njeri të butë e të fortë njëkohësisht, që përkushtohet pa marrë parasysh që jeta në thelb përbëhet edhe nga pengesat, por ti ke rregullat e tua, që deri më sot, askush nuk ti ka tjetërsuar.
Të gjithë, e mbi të gjithë, unë, do të donin një njeri që ti dojë plotësisht pavarësisht nga ajo cfarë zgjedhim të bëjmë, nga gabimet që përqafojmë, dhe kjo është pesha e dikujt me vlera floriri.


Ka një lidhje të heshtur midis ne të dyjave, është fija më e fortë në botë, është momenti i shkëputjes në lindje, për të qënë më të forta se kurrë bashkë në jetë.

Desantila 

Comments

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...