Titulli perfekt.

Kam mësuar se forma më e lartë e vlerësimit është mirënjohja.

Në frymën e Ditës së  Falenderimeve unë dua të ndaj  pushtetin e një fjalë të thjeshtë. FALEMINDERIT.

Është një fjalë që ka fuqinë të transformojë shëndetin, lumturinë, performancën tonë dhe suksesin. Shumë statistika tregojnë se njerëzit e kënaqur janë më të lumtur dhe janë më të prirur për të patur një rreth shoqëror më të mirë. Një gjëndje e mirënjohjes, gjithashtu përmirëson funksionimin ritmik të zemrës, e cila na ndihmon për të reduktuar stresin. Kur je mirënjohës e mbush  trupin dhe trurin me emocione të mira ekzaltimi duke larguar hormonet e stresit.

Nuk dua ta plotësoj këtë copëz letër me falenderime që ngjasojnë si ndërpreje publicitare për sponsorat gjeneralë… Dua ta përdor në formën e mirënjohjes e cila është një cilësi e ngjashme me energjinë elektrike: ajo duhet të prodhohet, shkarkohet dhe të përdoret në mënyrë që të ekzistojë.

Kam kuptuar se gjërat e vogla, kanë një fuqi të të bëjnë të lumtur në formën më të dashur, që nga përshëndetja e mirëmëngjesit kur shkëmbehemi korridoreve, në ndarjen e kafes bashkë, në pyetjen e vogël “si je?”, duke komplimentuar njëra tjetrën, në gadishmërinë tënde për të ardhur tek unë në momentin që dua të flas me ty, në një sms, në një pyetje “ke ngrënë?”, në të gjitha këto sipërfaqësore që në thelb janë të ndërtuara në shpirt!

Sot u zgjova me një impuls të brëndshëm për ti thënë edhe vetes se sa mirënjohjëse i jam. Kam marrë vendime të cilat në të shumtën e rasteve u kam shërbyer unë atyre e jo ato mua, kam investuar kohë dhe përkushtim në gjithcka kam dashur të bëj dhe me kohën kam kuptuar se rezultati ka marrë kuptim në saj të vështirësive dhe rrugëve që më është dashur t’i njoh, u ndjeva mirë kur po mendoja se jo në pak raste jam vendosur me qëllim në pozitat e ndihmëses për të tjerët. Sigurisht në jetë kemi bashkëudhëtarë, herë të rastësishëm e herë të zgjedhur, me të cilët na duhet të ndajmë stacione, pritje, lodhje rruge, mërzitje, por të gjitha janë një rreth vicioz i panoramës së jetës, të cilën kur përpiqesh ta shohësh nga jashtë si spektator, e gjen veten të përhumbur në një pyetje: A jam mjaftueshëm mirënjohëse…

Rrethi im i kujtimeve më rikthen pas në kohë, dukë më folur për një ngacmim që më zgjon përherë shumë dashuri: lulëkuqet përballë shtëpisë së gjyshes! Ajo që unë jam, është ajo cfarë ka lënë para-ardhësja e nënës sime! Nuk gjeta dot një titull që ta vesh po aq bukur sa ndjesia që më jep sa herë e kujtoj por di që në cdo jetë, edhe asaj që ajo la përgjysëm, edhe përtej times, ajo do mbetet perfekte, si dashuria!

"Gjithmone në Ditën e Falenderimeve,  zemra e gjen rrugën për në shtëpi.

Shtëpi është aty ku jeton dashuria, e përmbi i qëndron catia!”

Desantila