Skip to main content

Titulli perfekt.


Kam mësuar se forma më e lartë e vlerësimit është mirënjohja.

Në frymën e Ditës së  Falenderimeve unë dua të ndaj  pushtetin e një fjalë të thjeshtë. FALEMINDERIT.

Është një fjalë që ka fuqinë të transformojë shëndetin, lumturinë, performancën tonë dhe suksesin. Shumë statistika tregojnë se njerëzit e kënaqur janë më të lumtur dhe janë më të prirur për të patur një rreth shoqëror më të mirë. Një gjëndje e mirënjohjes, gjithashtu përmirëson funksionimin ritmik të zemrës, e cila na ndihmon për të reduktuar stresin. Kur je mirënjohës e mbush  trupin dhe trurin me emocione të mira ekzaltimi duke larguar hormonet e stresit.

Nuk dua ta plotësoj këtë copëz letër me falenderime që ngjasojnë si ndërpreje publicitare për sponsorat gjeneralë… Dua ta përdor në formën e mirënjohjes e cila është një cilësi e ngjashme me energjinë elektrike: ajo duhet të prodhohet, shkarkohet dhe të përdoret në mënyrë që të ekzistojë.

Kam kuptuar se gjërat e vogla, kanë një fuqi të të bëjnë të lumtur në formën më të dashur, që nga përshëndetja e mirëmëngjesit kur shkëmbehemi korridoreve, në ndarjen e kafes bashkë, në pyetjen e vogël “si je?”, duke komplimentuar njëra tjetrën, në gadishmërinë tënde për të ardhur tek unë në momentin që dua të flas me ty, në një sms, në një pyetje “ke ngrënë?”, në të gjitha këto sipërfaqësore që në thelb janë të ndërtuara në shpirt!

Sot u zgjova me një impuls të brëndshëm për ti thënë edhe vetes se sa mirënjohjëse i jam. Kam marrë vendime të cilat në të shumtën e rasteve u kam shërbyer unë atyre e jo ato mua, kam investuar kohë dhe përkushtim në gjithcka kam dashur të bëj dhe me kohën kam kuptuar se rezultati ka marrë kuptim në saj të vështirësive dhe rrugëve që më është dashur t’i njoh, u ndjeva mirë kur po mendoja se jo në pak raste jam vendosur me qëllim në pozitat e ndihmëses për të tjerët. Sigurisht në jetë kemi bashkëudhëtarë, herë të rastësishëm e herë të zgjedhur, me të cilët na duhet të ndajmë stacione, pritje, lodhje rruge, mërzitje, por të gjitha janë një rreth vicioz i panoramës së jetës, të cilën kur përpiqesh ta shohësh nga jashtë si spektator, e gjen veten të përhumbur në një pyetje: A jam mjaftueshëm mirënjohëse…

Rrethi im i kujtimeve më rikthen pas në kohë, dukë më folur për një ngacmim që më zgjon përherë shumë dashuri: lulëkuqet përballë shtëpisë së gjyshes! Ajo që unë jam, është ajo cfarë ka lënë para-ardhësja e nënës sime! Nuk gjeta dot një titull që ta vesh po aq bukur sa ndjesia që më jep sa herë e kujtoj por di që në cdo jetë, edhe asaj që ajo la përgjysëm, edhe përtej times, ajo do mbetet perfekte, si dashuria!
"Gjithmone në Ditën e Falenderimeve,  zemra e gjen rrugën për në shtëpi.
Shtëpi është aty ku jeton dashuria, e përmbi i qëndron catia!”


Desantila

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
1 comment
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
1 comment
Read more

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...
1 comment
Read more