Mos u ul!

Ndodh ndonjëherë në jetë që e gjen veten në një situatë perfekte ku gjërat janë duke të shkuar çuditërisht mirë. Familja, puna, shoqëria, jeta personale, duket sikur cdo gjë është vendosur në një  formë të tillë që ti të ndihesh e plotësuar.  Gjendesh në një situatë relativisht të mirë për të bërë disa hapa pozitivë të cilët deri dje dukeshin të paarritshëm.

Sigurisht këto të gjitha nuk ndodhin brënda natës, por me kalimin e kohës, gjërat për të cilat ti ke punuar dhe investuar duket sikur vijnë në moment të përshtatshëm për të të kthyer të gjithë lodhjen tënde në shpërblim...

 

Si ndihesh ti në këtë moment?! Komode???

UNË JO!

Për shumë njerëz, rehatia është qëllimi kryesor i jetës.  Punojnë shumë në mënyrë që ata mund të të kenë një stil jete të rehatshëm. Duan të holla të mjaftueshme që më pas të mos shqetësohen për të mirat materiale që duan të kenë e të gëzojnë. Ata kalojnë kohën në rrethin e miqve të cilët ndajnë po të njëjtat kërkesa me ta që të mos detyrohen t’i shtrojnë pyetje njëri-tjetrit por të shijojnë bashkë në komoditet luksin që i rrethon.

Nëse nuk je i kujdesshëm dhe e kalon periudhëm më të madhe të jetës për t’u ndjerë rehat, harrron se periudha më e bukur e jetës tënde ka qënë pikërisht momenti kur ti përpiqeshe për të arritur dicka, kërkesa e vazhdueshme ndaj vetes të ka sjellë me hapat e saj në këtë moment.

Një herë ti shkon në një konferencë dhe e ndjen veten totalisht jashtë fushës që të përket.

Një herë tjetër nis e shkruan një blog, si unë. Me shkrime të rastit, duke shpresuar se lexohesh nga njerëz që të kuptojnë.

Një herë tjetër zhvillove një konkurs por nuk munde ta fitosh.

Këto pjesë të vogla jete, të rritën ty, edhe mua!

Zona e komfortit është puthja e vdekjes. Sa më shpejt që e merr rehatinë si të mirëqënë, ti fillon bëhesh roje i vetes tënde, dhe të merr rutina e ndjesisë se të arkivosh qënka më mirë sesa të gjurmosh.

Kur je i kënaqur, nuk mund të ndërrmarrësh hapa më shumë, as ti thuash vetes se ka më shumë mundësi pas kësaj, kufizimi i lumturisë së momentit është një këmbë në humnerë, të mbush e të bën të mjaftohesh.

Me mua nuk do të ndodhë! Ja kam premtuar vetes se nuk do ta lë natyrën time capkënë ti vdesë kurioziteti dhe natyra kërkuese por do të shtyj unin tim jashtë zonës së rehatisë.

Të vetmet momente ku vërtet e ndjej se po arrij dicka janë ato për të cilat jam përherë e ekzaltuar e në kërkim.

Rreziku ka dy pole, po asgjë nuk ka vlerën e të qënurit luftarake për cdo situatë që vetvetiu ti bëhesh prodhues. Nuk do kisha bashkëjetuar dot me rehatinë!

Asnjëherë mos u ndjej rehat!

Nëse je i kënaqur me atë cfarë ke arritur në jetë, kjo nuk është e gjitha, kjo nuk është gjithcka, konsidero një ndryshim. Rritja ndodh vetëm kur gjërat e vështira kërkojnë vëmëndjen tënde.

Desantila