Skip to main content

Jo zemër, jo!

Më thuaj pak sa netë ke kauar darkave jashtë me miqtë duke pritur me sytë nga telefoni të cilin e ke vendosur përbri gotës së verës, për të të ardhur një mesazh. "Për hir të zotit, kthe një përgjigje." Ndërkohë që rreth teje diskutohet, gjithcka që ti do të bësh është të nxjerrësh një justifikim dhe të largohesh duke kërkuar ndjesë sepse nuk je fare aty fizikisht dhe mëndërisht. E ngecur në një gati-marrëdhënie me një partner që teorikisht është i mrekullueshem por që ka akoma shumë për të provuar. Ti je në një dashuri e cila është e jotja, në pritje që "Ai" të bëjë dicka e cila të tregojë se ai kujdeset për këtë... Por nuk e bën! Mjaftueshëm për të të bërë ty të mbash mbi supe përgjegjësinë por jo e plotë për të krijuar besim!
Kur ti je gati t'i japësh duart, të heqësh dorë, e lodhur nga pritja, shfaqen në derën tënde me shishen e verës në dorë ose kërkojnë të të prezantojnë me një pjestar nga familja e tyre... Nuk paska vdekur e gjithë shpresa dhe ti mendon se kjo është një "shenjë nga zoti" që të tregon se dashuria qënka e pashmangshme. Nuk është tamam një shenjë në fakt, është një lexueshmëri e qartë që ka tjetri përballë nesh, e di mirë ai skenën që ke ndërtuar në kokën tënde ti... Dhe e di mjaftueshëm mirë "kulturën e pritjes së provës". E në rast se ti e kalon këtë dhe pas disa kohësh rezulton se je "rast I mirë", ai rishfaqet duke bërë të gjithë hapat e munguar të pritjes tënde. Kjo padiskutim është një strategji e shoqërisë së sotme, që në syrin tim është më shumë si plagë!
Ka mënyra më të mira, mendoj! (Sipas meje)
Në vënd që të bëhemi kërkues ndaj asaj që meritojmë ose realisht duam, sforcojmë cdo qelizë të mundshme me pikëpyetje të mëdha mbi kokë duke thënë:
Ndoshta nuk po bëj mjaftueshëm, sikur të dobësohem ca do dukem më mirë e do t'i tërheq vëmëndjen, nuk i dukem aq inteligjente sa t'ja tundoj mëndjen apo nuk jam aq sexy sa t'a bëj të ndalojë së fjeturi me të tjerat...( e ku dreqin di unë sa e sa të tilla pyetje i bluajmë me mëndje gjithë kohës.)
Më beso! Ti je mjaftueshëm! Dhe ka dicka shumë të fortë në "politikat e marrëdhënies", KOMUNIKIMI!
Thuaj partnerit tënd nëse ai bën dicka që ty nuk të pëlqen, nëse ti nuk ja citon, nuk ka sesi të përmirësohet. Nuk është kërcënim, është kortezi e përbashkët për mirë funsksionim të marrëdhënies. "Ngrihu në këmbë" për gjithcka ti ke nevojë. Merr përsipër përgjegjësinë se si i bën të tjerët të ndihen nëpërmjet veprimeve të tua! Bisedat e vogla bëjnë një zë të madh!
Imagjino sikur të gjithë të vendosnim një standart dhe t'i linim jashtë dere të gjithë ata që tregojnë mungesë respekti...
Unë nuk dal me njerëz që nuk më kthejnë mesazh mbrapsht! Kurrë! Shihemi vërdallë, gjithsesi...



Desantila

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
1 comment
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
1 comment
Read more

Unë e bërtas veten!

Kam mësuar të mos hesht, as të qëndroj aty në cepin e jetës duke pritur kokulur se cdo të ndodhë, kam mësuar të mos ulem e sodis veten që thjesht frymon. Kam mësuar të bëj shfaqje e të vjedh vemendje edhe nëse jam mes qindra njerëzish dhe zhurmën ta kthej nga vetja. Kam dashur të jem qendra e botës dhe ja kam bërë vetes të lehtë për të mbërritur pikërisht aty ku kam dashur. Por më shumë se kaq, kam mësuar që të mos friksohem nga pasiguria, as nga ato momente kur gjithçka duket si një labirint ku humbas orientimin. Kam kuptuar se jetët tona shpesh ngjajnë me një teatër të pashmangshëm, ku secili prej nesh është një aktor që luan rolin e vet por pa ditur fundin e shfaqjes. Dhe, ndonjëherë, kur dritat janë fikur dhe përfundojnë duartrokitjet, e vetmja gjë që mbetet është të frymosh thellë në errësirën e vetmisë dhe të marrësh udhë të reja. Kam mësuar që t’i pranoj gabimet si shenjë e shërimit, të kuptoj se ato janë si gurët e hedhur në lumë të pavlerë për ata që refuzojnë të shohin p...
1 comment
Read more