Skip to main content

Jo zemër, jo!

Më thuaj pak sa netë ke kauar darkave jashtë me miqtë duke pritur me sytë nga telefoni të cilin e ke vendosur përbri gotës së verës, për të të ardhur një mesazh. "Për hir të zotit, kthe një përgjigje." Ndërkohë që rreth teje diskutohet, gjithcka që ti do të bësh është të nxjerrësh një justifikim dhe të largohesh duke kërkuar ndjesë sepse nuk je fare aty fizikisht dhe mëndërisht. E ngecur në një gati-marrëdhënie me një partner që teorikisht është i mrekullueshem por që ka akoma shumë për të provuar. Ti je në një dashuri e cila është e jotja, në pritje që "Ai" të bëjë dicka e cila të tregojë se ai kujdeset për këtë... Por nuk e bën! Mjaftueshëm për të të bërë ty të mbash mbi supe përgjegjësinë por jo e plotë për të krijuar besim!
Kur ti je gati t'i japësh duart, të heqësh dorë, e lodhur nga pritja, shfaqen në derën tënde me shishen e verës në dorë ose kërkojnë të të prezantojnë me një pjestar nga familja e tyre... Nuk paska vdekur e gjithë shpresa dhe ti mendon se kjo është një "shenjë nga zoti" që të tregon se dashuria qënka e pashmangshme. Nuk është tamam një shenjë në fakt, është një lexueshmëri e qartë që ka tjetri përballë nesh, e di mirë ai skenën që ke ndërtuar në kokën tënde ti... Dhe e di mjaftueshëm mirë "kulturën e pritjes së provës". E në rast se ti e kalon këtë dhe pas disa kohësh rezulton se je "rast I mirë", ai rishfaqet duke bërë të gjithë hapat e munguar të pritjes tënde. Kjo padiskutim është një strategji e shoqërisë së sotme, që në syrin tim është më shumë si plagë!
Ka mënyra më të mira, mendoj! (Sipas meje)
Në vënd që të bëhemi kërkues ndaj asaj që meritojmë ose realisht duam, sforcojmë cdo qelizë të mundshme me pikëpyetje të mëdha mbi kokë duke thënë:
Ndoshta nuk po bëj mjaftueshëm, sikur të dobësohem ca do dukem më mirë e do t'i tërheq vëmëndjen, nuk i dukem aq inteligjente sa t'ja tundoj mëndjen apo nuk jam aq sexy sa t'a bëj të ndalojë së fjeturi me të tjerat...( e ku dreqin di unë sa e sa të tilla pyetje i bluajmë me mëndje gjithë kohës.)
Më beso! Ti je mjaftueshëm! Dhe ka dicka shumë të fortë në "politikat e marrëdhënies", KOMUNIKIMI!
Thuaj partnerit tënd nëse ai bën dicka që ty nuk të pëlqen, nëse ti nuk ja citon, nuk ka sesi të përmirësohet. Nuk është kërcënim, është kortezi e përbashkët për mirë funsksionim të marrëdhënies. "Ngrihu në këmbë" për gjithcka ti ke nevojë. Merr përsipër përgjegjësinë se si i bën të tjerët të ndihen nëpërmjet veprimeve të tua! Bisedat e vogla bëjnë një zë të madh!
Imagjino sikur të gjithë të vendosnim një standart dhe t'i linim jashtë dere të gjithë ata që tregojnë mungesë respekti...
Unë nuk dal me njerëz që nuk më kthejnë mesazh mbrapsht! Kurrë! Shihemi vërdallë, gjithsesi...



Desantila

Comments

Popular posts from this blog

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Ne pa ty!

Unë them e bardhë! Ti thua e zezë! Unë them po vij. Ti thua unë po iki! Dhe kështu jeta ime ka gjithmonë ngjyra ndërsa e jotja bardh e zi. Sa më shumë të kërkoj aq më larg shkon ti, dhe kështu ditët e mia mbeten peng i dëshirave, ndërsa ti një njeri që ende nuk di vlerën e një dhurate të shtrenjtë, jetës! Unë them ndjej, ti thua harro. Unë zgjas dorën, ti mbyll grushtin. Dhe kështu hapësira mes nesh bëhet mur, një mur që më mban larg teje, por jo larg ëndrrave të mia. Ti jeton në hije, unë jetoj në dritë, ti zgjedh të ikësh, unë zgjedh të mbetem. Unë shikoj qiellin dhe shpresoj për një moment se gjërat nuk do të jenë gjithmonë kështu, ti shikon rrugën dhe ikën nga çdo pritje. Netët e mia janë të mbushura me heshtjen e dritave të vogla të yjeve ndërsa ditët e tua kalojnë pa e kuptuar bukurinë që të rrethon. Ndjej tingujt e shpresës, ti ndjen zhurmën e boshllëkut. Sa më shumë përpiqem të të afroj, aq më shumë largohesh, dhe ndonjëherë mendoj se ndoshta kjo është mënyra jote të jesh, të ...

Edhe një herë

Ka caste kur njeriu dëshiron vetëm edhe një herë. Jo një jetë tjetër, jo një mrekulli të madhe, por një herë të vetme, një sekondë më shumë, një mundësi të vogël që duket e parëndësishme në dukje, por që për të është gjithcka. Edhe një herë të zgjohesh në mëngjes pa ngut, duke dëgjuar zhurmën e qetë të një dite që ende nuk ka filluar. Ajri i parë që mbush mushkëritë s’është thjesht frymë, por kujtim i gjallë i gjithë asaj që ka humbur dhe i gjithçkaje që ende pret të ndodhë. Edhe një herë të shohë dikë në sy, pa maska, pa fjalë të tepërta, pa frikë se koha do t’ia marrë. Një shikim që nuk ka nevojë për shpjegime, sepse kuptohet në heshtje. Edhe një herë të ndjejë aromën e kafes së freskët, ose erën e shiut në rrugët bosh. Këto gjëra të vogla, që në ngut e lodhje harrohen, janë ato që kthehen në pasuri të pamatshme kur njeriu kupton se koha nuk i jep pafund. Edhe një herë të qeshë me shpirt, ashtu sic qeshin fëmijët, pa menduar për çfarë do të thotë bota, pa ndjerë peshën e barr...