Skip to main content

Jepi! Më bëj të qesh!


Çfarë saktësisht do të thotë të "... kesh një sens humori"?

Në përgjithësi ne femrat mendojmë se të kesh një talent për të të bërë të qeshësh është e  rëndësishme, sidomos nga një mashkull. (Por ata përgjithësisht nuk e kërkojnë në mënyrë reciproke tek femrat këtë gjë, ju duket pak e tepërt që një femër të ketë sens humori!)

Kam përshtypjen se të gjithë mund të përcaktojnë se një mënyrë e këndshme e shprehur me fjalë (ose veprime, tani që e mendoj) që zgjon tek të tjerët një buzëqeshje është një aftësi të vlefshme. Në fakt është shumë e vlefshme dhe e kam vënë re sidomos kur kam marrë pjesë në takime të ndryshme ku drejtues të tavolinës kanë qënë përherë të huajt, atyre nuk ju mungon kurrë një batutë dhe sensi i humorit, gjë që e bën situatën të amplifikohet si eficente dhe të mos jetë e lodhshme për pjesëmarrësit. Po cfarë e bën kaq të vlefshëm impaktin që sjell sensi i humorit në çdo lloj marrëdhënie?

Për pjesën më të madhe, unë shoh se humori ndahet përgjatë dy linjave. Ka njerëz që ndjekin humorin "qen", i cili fokusohet në anën sipërfaqësore; sende, mënyra, reagime nga një veprim, batuta të shpejta, të cilat automatikisht të japin një foto konkrete të një humori aty për aty, të “egër”!

Në anën tjetër të spektrit shohim humoristët-macok. Këta njerëz janë të aftë në fjalë, kanë  harkim dhe delikatesë në mënyrën se si e shprehin një situatë; ata bëjnë lojra fjalësh, dhe kanë një pikë strategjike: e bëjnë publikun të ndihen se ata janë të zgjuar!

Duke e soditur pamjen e ulur nga vëndi ku ndodhesh e kupton lehtësisht se në cilën “fushë aksioni” bëni pjesë... është  aq e lehtë sa zgjedhja midis maces ose qenit. Unë vë bast se në çdo takim të parë, ju arrini në përfundim se cfarë janë gjërat që ju bëjnë të qeshni ose të bëni "sikur"... Fshehja e humorit është e pamundur…Ta vjedh ëmbël pasqyrimin e dhëmbëve!

Vlera e gjetjes së sensit të humorit është shumë e qartë, apo jo? Së pari kur nuk është i plotë, humori ka tendencën të japë mesazhe të gabuara, si një përzierje midis shtrëmbërimit të buzës dhe pohimit të vakët. E dyta është mënyra sesi humori përafron perspektivën tonë, për të marrë largpamësinë e një situate e cila kërkon një motorr ta vërë në lëvizjen e dëshiruar. Ajo zgjeron vizionin tonë, dhe na jep lirinë për të larguar sadopak një problem të vogël
duke i parë gjërat me syrin optimist.
Ka dy gjëra që na duhen fort, të gjithëve, një sens humori dhe aftësia për të qeshur kur “shkatërrohemi” shpirtërisht.

Dhe për ta mbyllur në “mënyrën time”, them se njerëzit janë sexy, kur ata kanë sensin e humorit, kur janë të zgjuar, kur kanë stil, kur janë të sjellshëm, kur shprehin mendimet e tyre, kur janë krijues dhe kur kanë karakter.
Humori është atje ku e gjeni, e nëse nuk e gjeni aty ku jeni, ndërtojeni!

Mos më shikoni mua, kam qënë alamet “humoriste” dikur…


Desantila 

Comments

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...