Skip to main content

Jam shumë mirë, pa merak!


Pse je dobësuar kaq shumë? Ke ndonjë hall? Gjynah, mos bëj gafa të tilla. Uaaa, mos u dobëso më… Do dukesh shumë keq! Ke rënë shumë. Të ka ikur fytyra. E turli-lloj fjalësh të tilla kam dëgjuar gjatë kësaj kohe që vendosa të heq disa kilogram tejet të panevojshëm.


Kam qënë e shëndetshme gjatë gjithë jetës time, edhe mbi-peshë kam qënë, por brënda asaj cfarë peshoja, isha prap unë e prap ndihesha komode. Vendosa të ndryshoj regjim ushqimor dhe të ushtroj aktivitete fizike përgjatë periudhës së verës për shkak se nuk kisha planifikuar asnjë udhëtim për pushime jashtë ose brënda vëndit dhe kjo do më ndihmonte të ndiqja me rigorozitet disa “kufizime” që kërkojnë përkushtim. Më besoni, nuk ka ndjesi më të mirë kur ti ndihesh mirë me atë që ti synon të arrish.

Përmasat e mia nuk janë perfekte dhe akoma synoj të humbas dhe pak kilogram që të ndihem ashtu sic dua.

Unë kam një trup, ashtu si ti.

Ndoshta edhe si ti, ose edhe më mirë se ti ,(98-71-98 isha se sapo i bëra matjet) ndoshta nuk jam një nga ato vajzat e kopertinave as ajo e sfilatës se Victoria’s Secret, por kam reklamuar veshje edhe kur peshoja 75-80 kilogram, jam edhe imazh i asaj marke e mbi të gjitha nuk e kam aspak problem që ato foto janë ende aty dhe aq shumë pëlqëhen. Sepse isha mësuar të shihja veten në një format të tillë edhe të kuruar madje.

Të bësh kujdes për trupin tënd, është shqetësim që cdokush nga ne duhet ta ketë, unë e bëja në mënyrë të crregullt dhe nëse fokusohesha shumë deri në pikën që të bëhesha e fiksuar, e humbisja interesin që në momentin që e ndjeja veten se e kam për detyrë për të pasur një rregull strikt kur vjen puna tek kujdesi ushqimor dhe regjimi fizik.

Kuptova se me vullnet të plotë, arrihet cdo gjë, duke mos impostuar veten por duke motivuar progresin e atij benefeti që bëhej i dukshëm cdo ditë e më shumë, sot jam e lumtur që ndihem në balancë të plotë me të jashtmen e të brëndshmen. Në gjithë këtë cikël patjetër ti do përballesh edhe me individë të tillë që mendojnë se të të kritikojnë është gjëja më e mirë që mund të bëjnë, me njerëz që në dukje janë të lumtur teksa të shohin se ti ke bërë progres, por që realisht ju lexohet në sy “plasja më vjen për këtë”, me femra që vjellin vrer e dinë të të mirëpresin vetëm me: uaaa sa je dobësuar e tmerrshme!

Pastaj jeni edhe ju: që më “duartrokitët vullnetin”, e më motivuat më shumë për të pasur një trup të shëndetshëm, të tonifikuar, të ushtruar. Progresi vjen shpesh herë kur rrethohesh me njerëz si ju. Ma keni bërë më ët lehtë ndryshimin. Unë realisht kam strija, kam edhe celulit, nuk peshoj 50 kg por jam  65, nuk jam më e mira e mundshme, por përpiqem!

Pranojini njerëzit ashtu sic janë, sepse në ditët e sotme askush nuk kërkon mënd, as “këshilla” për trupin që i përket vetëm atij. Nuk ja paguani ju shpenzimet e palestrës as djersën e saj, as fjalën e keqe, e as zilinë. 

Ti je si unë, ndoshta më e mirë se unë, e nëse unë e kam arritur , edhe ti mund ta bësh!


Desantila

Comments

  1. Po me vjen keq qe e zbulova vetem sot kte blog-un tend! Shkruan kaq bukur :) :)

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...