Skip to main content

Jam shumë mirë, pa merak!


Pse je dobësuar kaq shumë? Ke ndonjë hall? Gjynah, mos bëj gafa të tilla. Uaaa, mos u dobëso më… Do dukesh shumë keq! Ke rënë shumë. Të ka ikur fytyra. E turli-lloj fjalësh të tilla kam dëgjuar gjatë kësaj kohe që vendosa të heq disa kilogram tejet të panevojshëm.


Kam qënë e shëndetshme gjatë gjithë jetës time, edhe mbi-peshë kam qënë, por brënda asaj cfarë peshoja, isha prap unë e prap ndihesha komode. Vendosa të ndryshoj regjim ushqimor dhe të ushtroj aktivitete fizike përgjatë periudhës së verës për shkak se nuk kisha planifikuar asnjë udhëtim për pushime jashtë ose brënda vëndit dhe kjo do më ndihmonte të ndiqja me rigorozitet disa “kufizime” që kërkojnë përkushtim. Më besoni, nuk ka ndjesi më të mirë kur ti ndihesh mirë me atë që ti synon të arrish.

Përmasat e mia nuk janë perfekte dhe akoma synoj të humbas dhe pak kilogram që të ndihem ashtu sic dua.

Unë kam një trup, ashtu si ti.

Ndoshta edhe si ti, ose edhe më mirë se ti ,(98-71-98 isha se sapo i bëra matjet) ndoshta nuk jam një nga ato vajzat e kopertinave as ajo e sfilatës se Victoria’s Secret, por kam reklamuar veshje edhe kur peshoja 75-80 kilogram, jam edhe imazh i asaj marke e mbi të gjitha nuk e kam aspak problem që ato foto janë ende aty dhe aq shumë pëlqëhen. Sepse isha mësuar të shihja veten në një format të tillë edhe të kuruar madje.

Të bësh kujdes për trupin tënd, është shqetësim që cdokush nga ne duhet ta ketë, unë e bëja në mënyrë të crregullt dhe nëse fokusohesha shumë deri në pikën që të bëhesha e fiksuar, e humbisja interesin që në momentin që e ndjeja veten se e kam për detyrë për të pasur një rregull strikt kur vjen puna tek kujdesi ushqimor dhe regjimi fizik.

Kuptova se me vullnet të plotë, arrihet cdo gjë, duke mos impostuar veten por duke motivuar progresin e atij benefeti që bëhej i dukshëm cdo ditë e më shumë, sot jam e lumtur që ndihem në balancë të plotë me të jashtmen e të brëndshmen. Në gjithë këtë cikël patjetër ti do përballesh edhe me individë të tillë që mendojnë se të të kritikojnë është gjëja më e mirë që mund të bëjnë, me njerëz që në dukje janë të lumtur teksa të shohin se ti ke bërë progres, por që realisht ju lexohet në sy “plasja më vjen për këtë”, me femra që vjellin vrer e dinë të të mirëpresin vetëm me: uaaa sa je dobësuar e tmerrshme!

Pastaj jeni edhe ju: që më “duartrokitët vullnetin”, e më motivuat më shumë për të pasur një trup të shëndetshëm, të tonifikuar, të ushtruar. Progresi vjen shpesh herë kur rrethohesh me njerëz si ju. Ma keni bërë më ët lehtë ndryshimin. Unë realisht kam strija, kam edhe celulit, nuk peshoj 50 kg por jam  65, nuk jam më e mira e mundshme, por përpiqem!

Pranojini njerëzit ashtu sic janë, sepse në ditët e sotme askush nuk kërkon mënd, as “këshilla” për trupin që i përket vetëm atij. Nuk ja paguani ju shpenzimet e palestrës as djersën e saj, as fjalën e keqe, e as zilinë. 

Ti je si unë, ndoshta më e mirë se unë, e nëse unë e kam arritur , edhe ti mund ta bësh!


Desantila

Comments

  1. Po me vjen keq qe e zbulova vetem sot kte blog-un tend! Shkruan kaq bukur :) :)

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Ne pa ty!

Unë them e bardhë! Ti thua e zezë! Unë them po vij. Ti thua unë po iki! Dhe kështu jeta ime ka gjithmonë ngjyra ndërsa e jotja bardh e zi. Sa më shumë të kërkoj aq më larg shkon ti, dhe kështu ditët e mia mbeten peng i dëshirave, ndërsa ti një njeri që ende nuk di vlerën e një dhurate të shtrenjtë, jetës! Unë them ndjej, ti thua harro. Unë zgjas dorën, ti mbyll grushtin. Dhe kështu hapësira mes nesh bëhet mur, një mur që më mban larg teje, por jo larg ëndrrave të mia. Ti jeton në hije, unë jetoj në dritë, ti zgjedh të ikësh, unë zgjedh të mbetem. Unë shikoj qiellin dhe shpresoj për një moment se gjërat nuk do të jenë gjithmonë kështu, ti shikon rrugën dhe ikën nga çdo pritje. Netët e mia janë të mbushura me heshtjen e dritave të vogla të yjeve ndërsa ditët e tua kalojnë pa e kuptuar bukurinë që të rrethon. Ndjej tingujt e shpresës, ti ndjen zhurmën e boshllëkut. Sa më shumë përpiqem të të afroj, aq më shumë largohesh, dhe ndonjëherë mendoj se ndoshta kjo është mënyra jote të jesh, të ...

Një herë e një jetë

Thuhet se diku, në një vend që nuk gjendet në asnjë hartë, ka njerëz që jetojnë ndryshe. Ata nuk ecin me ngut, nuk rendin pas kohës, nuk mbajnë në zemër pesha që nuk janë të tyret. Ata zgjedhin të jetojnë si në përralla, jo për të shpëtuar nga realiteti, por për ta ndriçuar atë nga brenda. Në atë botë, mëngjeset nuk nisin me alarm, por me një rreze që përkëdhel qepallat. Çdo ditë është një faqe e bardhë ku nuk shkruhen detyra, por ngjyra dhe sytë e njerëzve nuk janë për të gjykuar, por për të parë thellë, atje ku fillon drita. Në këtë përrallë që duket si ëndërr apo ëndërr që duket si jetë nuk ka udhë të qarta, por ka një ndjesi që të çon gjithmonë aty ku duhet. Është zëri i butë i zemrës që të thotë “ndalu këtu, këtu je mirë”. Dhe kur ndalesh, gjithçka merr kuptim edhe gjethet që bien kanë histori, edhe erërat që fryjnë mbajnë fjalë që askush nuk i ka thënë ende. Njerëzit atje nuk janë të përkryer, por janë të vërtetë. Ata dinë të qeshin me lot, dhe të qajnë pa turp. E dinë që jeta...