Skip to main content

Disa Lider janë të lindura Femër!


Jam kaq e lumtur që në historinë e njerëzimit ka patur shumë gra të suksesshme që  i kanë dhënë një pamje tjetër dimensionit të gruas nëpër botë. I gëzohem pa masë gjinisë time në cdo aspekt të saj, mbi të gjitha faktit se historia ka treguar që fuqia e butë e femrës në plotësimin e hapësirave shoqërore, ka bërë diferencën!

Me kalimin e viteve, me ndryshimin e konceptit për pjesëmarrjen e gruas në poltikë dhe shfaqjen e saj më shumë në shoqëri e në pozita të larta, është zbutur edhe mendësia se të qënurit femër përpos paragjykimeve ka një rol tepër integrues dhe është benefit në jetën sociale, kulturore e politike. Unë kam disa mikesha shumë të mirë që gëzojnë status të tillë, si në jetën poltike ashtu edhe shoqërore, në pozicione vendim-marrëse sikurse në tavolina drejtuese, femra të suksesshme, që bëjnë diferencën, edhe pse nuk kanë pompozitetin e atyre që vjedhin vëmëndjen, janë absolutisht fokus i një syri e mëndje të prehtë të rrethit të tyre.

(Për të gjitha të lart-përmëndurat: Faleminderit që ekzistoni!)

Megjithatë shpesh herë në dukje vitrina gënjen. Po të kthesh kokën sheh ende rreth e përqark modelin e frustruar të një femre që mbi gjithcka lufton me veten sesa me ambjentin e pa-frymë që ja mundëson plaga e hapur e trashëguar e maskilizmit vulgar.
Në diskutimet që bëhen harrohet me/ose padashje ku thuhet se pjesëmarrja e grave edhe vajzave në vendimmarrje, në politikë apo përfaqësimi i tyre, nuk është edhe nuk mund të jetë dëshirë, dhuratë apo lëshim që i bëhet grave. Është e drejta e tyre njerëzore, ashtu si edhe cdo e drejte secilit individ. E drejta për të zgjedhur dhe për tu zgjedhur në bazë të Kushtetutes së Shqipërisë, është një e drejtë e barabartë për të gjithë, por në realitet kanë ekzistuar dhe ekzistojne një sërë faktorësh me karakter social, kulturor, ekonomik, historik etj., që kanë penguar një përfaqësim të barabartë të grave dhe burrave në organet e zgjedhura, si dhe pjesmarrjen e barabartë te grave si votuese. Prania e grave dhe vajzave në nivelet më të larta të vendim-marrjes i shërben rritjes së cilësisë së kontributit të gjysmës së shoqërisë në berjen e politikave. Nga ana tjeter, përfshirja e grave në këto nivele, inkuarjon dhe  krijon klimën nxitëse edhe në sferë  më të gjërë të mirë funksionimit të shoqërisë civile.

Mark Twain me një shprehi të ndjerë, dikur kishte shkruar:

 “I dua të gjitha gratë, pavarësisht nga  mosha dhe nga ngjyra. Mendja njerëzore nuk mund t’i vlerësojë detyrimet që  kemi ne kundrejt gruas. Por ajo na qep kopsat, na ndërron rrobat; na ndihmon për  panairet fetare; ajo ka besim tek ne, na  tregon çdo gjë që mund t’i zërë veshi, për  punët e vogla personale të fqinjëve; na jep këshilla të mira dhe të pakursyera; na  fërkon ballin kur na dhemb koka; na lind  fëmijët tanë, - tanët në përgjithësi. NË  TË GJITHA MARRËDHËNIET E JETËS, ËSHTË NJË  NDERIM I DREJTË DHE MIRËNJOHËS TA QUASH GRUAN, BASHKËSHORTE. NË ÇDO VEND QË TA VENDOSËSH GRUAN, NË ÇFARËDO DETYRË APO  SËRE, AJO PËRBËN NJË STOLI PËR VENDIN QË  DO TË ZËRË DHE NJË THESAR PËR TË GJITHË."

Mekanizëm që gjeneron jetën, përjetësisht unike, para një tavoline të mbushur me bekime, gruaja!


Desantila

Comments

Popular posts from this blog

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Ne pa ty!

Unë them e bardhë! Ti thua e zezë! Unë them po vij. Ti thua unë po iki! Dhe kështu jeta ime ka gjithmonë ngjyra ndërsa e jotja bardh e zi. Sa më shumë të kërkoj aq më larg shkon ti, dhe kështu ditët e mia mbeten peng i dëshirave, ndërsa ti një njeri që ende nuk di vlerën e një dhurate të shtrenjtë, jetës! Unë them ndjej, ti thua harro. Unë zgjas dorën, ti mbyll grushtin. Dhe kështu hapësira mes nesh bëhet mur, një mur që më mban larg teje, por jo larg ëndrrave të mia. Ti jeton në hije, unë jetoj në dritë, ti zgjedh të ikësh, unë zgjedh të mbetem. Unë shikoj qiellin dhe shpresoj për një moment se gjërat nuk do të jenë gjithmonë kështu, ti shikon rrugën dhe ikën nga çdo pritje. Netët e mia janë të mbushura me heshtjen e dritave të vogla të yjeve ndërsa ditët e tua kalojnë pa e kuptuar bukurinë që të rrethon. Ndjej tingujt e shpresës, ti ndjen zhurmën e boshllëkut. Sa më shumë përpiqem të të afroj, aq më shumë largohesh, dhe ndonjëherë mendoj se ndoshta kjo është mënyra jote të jesh, të ...

Edhe një herë

Ka caste kur njeriu dëshiron vetëm edhe një herë. Jo një jetë tjetër, jo një mrekulli të madhe, por një herë të vetme, një sekondë më shumë, një mundësi të vogël që duket e parëndësishme në dukje, por që për të është gjithcka. Edhe një herë të zgjohesh në mëngjes pa ngut, duke dëgjuar zhurmën e qetë të një dite që ende nuk ka filluar. Ajri i parë që mbush mushkëritë s’është thjesht frymë, por kujtim i gjallë i gjithë asaj që ka humbur dhe i gjithçkaje që ende pret të ndodhë. Edhe një herë të shohë dikë në sy, pa maska, pa fjalë të tepërta, pa frikë se koha do t’ia marrë. Një shikim që nuk ka nevojë për shpjegime, sepse kuptohet në heshtje. Edhe një herë të ndjejë aromën e kafes së freskët, ose erën e shiut në rrugët bosh. Këto gjëra të vogla, që në ngut e lodhje harrohen, janë ato që kthehen në pasuri të pamatshme kur njeriu kupton se koha nuk i jep pafund. Edhe një herë të qeshë me shpirt, ashtu sic qeshin fëmijët, pa menduar për çfarë do të thotë bota, pa ndjerë peshën e barr...