Skip to main content

Disa Lider janë të lindura Femër!


Jam kaq e lumtur që në historinë e njerëzimit ka patur shumë gra të suksesshme që  i kanë dhënë një pamje tjetër dimensionit të gruas nëpër botë. I gëzohem pa masë gjinisë time në cdo aspekt të saj, mbi të gjitha faktit se historia ka treguar që fuqia e butë e femrës në plotësimin e hapësirave shoqërore, ka bërë diferencën!

Me kalimin e viteve, me ndryshimin e konceptit për pjesëmarrjen e gruas në poltikë dhe shfaqjen e saj më shumë në shoqëri e në pozita të larta, është zbutur edhe mendësia se të qënurit femër përpos paragjykimeve ka një rol tepër integrues dhe është benefit në jetën sociale, kulturore e politike. Unë kam disa mikesha shumë të mirë që gëzojnë status të tillë, si në jetën poltike ashtu edhe shoqërore, në pozicione vendim-marrëse sikurse në tavolina drejtuese, femra të suksesshme, që bëjnë diferencën, edhe pse nuk kanë pompozitetin e atyre që vjedhin vëmëndjen, janë absolutisht fokus i një syri e mëndje të prehtë të rrethit të tyre.

(Për të gjitha të lart-përmëndurat: Faleminderit që ekzistoni!)

Megjithatë shpesh herë në dukje vitrina gënjen. Po të kthesh kokën sheh ende rreth e përqark modelin e frustruar të një femre që mbi gjithcka lufton me veten sesa me ambjentin e pa-frymë që ja mundëson plaga e hapur e trashëguar e maskilizmit vulgar.
Në diskutimet që bëhen harrohet me/ose padashje ku thuhet se pjesëmarrja e grave edhe vajzave në vendimmarrje, në politikë apo përfaqësimi i tyre, nuk është edhe nuk mund të jetë dëshirë, dhuratë apo lëshim që i bëhet grave. Është e drejta e tyre njerëzore, ashtu si edhe cdo e drejte secilit individ. E drejta për të zgjedhur dhe për tu zgjedhur në bazë të Kushtetutes së Shqipërisë, është një e drejtë e barabartë për të gjithë, por në realitet kanë ekzistuar dhe ekzistojne një sërë faktorësh me karakter social, kulturor, ekonomik, historik etj., që kanë penguar një përfaqësim të barabartë të grave dhe burrave në organet e zgjedhura, si dhe pjesmarrjen e barabartë te grave si votuese. Prania e grave dhe vajzave në nivelet më të larta të vendim-marrjes i shërben rritjes së cilësisë së kontributit të gjysmës së shoqërisë në berjen e politikave. Nga ana tjeter, përfshirja e grave në këto nivele, inkuarjon dhe  krijon klimën nxitëse edhe në sferë  më të gjërë të mirë funksionimit të shoqërisë civile.

Mark Twain me një shprehi të ndjerë, dikur kishte shkruar:

 “I dua të gjitha gratë, pavarësisht nga  mosha dhe nga ngjyra. Mendja njerëzore nuk mund t’i vlerësojë detyrimet që  kemi ne kundrejt gruas. Por ajo na qep kopsat, na ndërron rrobat; na ndihmon për  panairet fetare; ajo ka besim tek ne, na  tregon çdo gjë që mund t’i zërë veshi, për  punët e vogla personale të fqinjëve; na jep këshilla të mira dhe të pakursyera; na  fërkon ballin kur na dhemb koka; na lind  fëmijët tanë, - tanët në përgjithësi. NË  TË GJITHA MARRËDHËNIET E JETËS, ËSHTË NJË  NDERIM I DREJTË DHE MIRËNJOHËS TA QUASH GRUAN, BASHKËSHORTE. NË ÇDO VEND QË TA VENDOSËSH GRUAN, NË ÇFARËDO DETYRË APO  SËRE, AJO PËRBËN NJË STOLI PËR VENDIN QË  DO TË ZËRË DHE NJË THESAR PËR TË GJITHË."

Mekanizëm që gjeneron jetën, përjetësisht unike, para një tavoline të mbushur me bekime, gruaja!


Desantila

Comments

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...