Skip to main content

A kam fat?


A e bëjmë vetë fatin tone ne? Unë besoj fort që po! Herë-herë mendoj se jam me shumë fat dhe i them vetes, ke fat dreq, e shikon?! E ushqej veten që jam në harmoni me mjedisin që më rrethon dhe me njerëzit që kam zgjedhur të kem në jetën time kështu që mendoj se ja krijoj rrugën vetes për të menduar pozitivisht. Jo vetëm kjo, por shpesh herë e gjej veten duke bërë gjëra të cilat të sjellin mundësi të reja në cdo aspekt dhe jam mëse e gatshme të mësoj e të njoh më shumë sidomos rreth fushave që kam më pak informacion. Prirem të absorboj nga dita gjëra të cilat më bëjnë të ndihem mirë.

Në krahun tjetër, kur shkoj përmes ndonjë furtune ku cdo gjë ngjan me atë renë e vetme në qiell që pikon shi vetëm mbi ty, e gjej veten duke thënë: ke fat mi ke, vetëm se e ke të zi.

Të jesh me fat është një gjendje e mëndjes, është psikologjike, cdo gjë ndërtohet në mëndjen tënde. Të marrësh një vendim, të zgjohesh duke menduar se cfarë ngazëllimi është të dish se një dite e re të pret, dhe sa njerëz të dashur ke për të takuar e sa orë dreke do hulumtosh me mikeshën tënde për zgjedhjen e një cështjeje, sa do marrësh nga të tjerët e sa do japësh nga vetja, të punosh për dicka që ti do, të ndjesh sadisfaksion nga një produkt që mban firmën tënde, është cështje zgjedhjeje. Të mos I thuash asnjëherë JO mundësive….Të bëhesh i guximshëm…

Një Ish-Senatore në Shtetet e Bashkuara më ka rrëfyer një herë që pata fat ta njoh e të shpenzoj kohë me të:
“Kam pasur një student të shkëlqyer që përfundoi Fakultetin e Drejtësisë me arritje maksimale dhe mezi prisja ta kisha punonjës në zyrën time, një djalë i mëncur, i saktë, me humor, njerëzor dhe e donte gjithcka mbante ajo zyrë, e donte profesionin e tij. Një ditë pasi kishin kaluar muaj që bashkëpunonim më erdhi e më tha se një kompani televizive që ka një platform digitale, i kishte ofruar punë si menaxher. Strikte e idesë që nëse përfundon për Drejtësi duhet të investosh vetëm në atë fushë, iu drejtova “Jo, mos e prano, ctë duhet televizioni, je shumë i mirë në këtë që bën, investo këtu ku ti ndjen se jep maksimumin tënd, në profesionin tënd… Dhe ndjeva gëzim thellë thellë që po arrija ta bindja të qëndronte brënda asaj që ai e bënte më së miri, të qënurit jurist!”

Sot ai djalë, pa marrë parasysh arsyetimin që unë i dhashë, duke qënë se atë ditë i kishte thënë PO ofertës së kompanisë, dhe më kishte thënë JO heshturazi mua,  është CEO-ja i asaj platforme digitale, dhe unë jam krenare që ai i tha po një zgjedhjeje tjetër! Ai nuk vuri kufizim mbi nivelin e fatit të tij dhe më dha mua një mësim shumë të mirë në jetë, fati është për guximtarët!

Çdo ditë ty të mblidhen momentet si monedha ari për të zbrazur në fundin e ditës. Çdo monedhë do të jetë unike dhe çdo monedhë do të sjellë diçka të re në jetën tënde kështu që kujdesu që të mbledhësh thesare me vlerë.


 Dhe mos harroni fati është ajo që ndodh kur mundësia takon përgatitjen tënde!

Desantila

Comments

Popular posts from this blog

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Ne pa ty!

Unë them e bardhë! Ti thua e zezë! Unë them po vij. Ti thua unë po iki! Dhe kështu jeta ime ka gjithmonë ngjyra ndërsa e jotja bardh e zi. Sa më shumë të kërkoj aq më larg shkon ti, dhe kështu ditët e mia mbeten peng i dëshirave, ndërsa ti një njeri që ende nuk di vlerën e një dhurate të shtrenjtë, jetës! Unë them ndjej, ti thua harro. Unë zgjas dorën, ti mbyll grushtin. Dhe kështu hapësira mes nesh bëhet mur, një mur që më mban larg teje, por jo larg ëndrrave të mia. Ti jeton në hije, unë jetoj në dritë, ti zgjedh të ikësh, unë zgjedh të mbetem. Unë shikoj qiellin dhe shpresoj për një moment se gjërat nuk do të jenë gjithmonë kështu, ti shikon rrugën dhe ikën nga çdo pritje. Netët e mia janë të mbushura me heshtjen e dritave të vogla të yjeve ndërsa ditët e tua kalojnë pa e kuptuar bukurinë që të rrethon. Ndjej tingujt e shpresës, ti ndjen zhurmën e boshllëkut. Sa më shumë përpiqem të të afroj, aq më shumë largohesh, dhe ndonjëherë mendoj se ndoshta kjo është mënyra jote të jesh, të ...

Edhe një herë

Ka caste kur njeriu dëshiron vetëm edhe një herë. Jo një jetë tjetër, jo një mrekulli të madhe, por një herë të vetme, një sekondë më shumë, një mundësi të vogël që duket e parëndësishme në dukje, por që për të është gjithcka. Edhe një herë të zgjohesh në mëngjes pa ngut, duke dëgjuar zhurmën e qetë të një dite që ende nuk ka filluar. Ajri i parë që mbush mushkëritë s’është thjesht frymë, por kujtim i gjallë i gjithë asaj që ka humbur dhe i gjithçkaje që ende pret të ndodhë. Edhe një herë të shohë dikë në sy, pa maska, pa fjalë të tepërta, pa frikë se koha do t’ia marrë. Një shikim që nuk ka nevojë për shpjegime, sepse kuptohet në heshtje. Edhe një herë të ndjejë aromën e kafes së freskët, ose erën e shiut në rrugët bosh. Këto gjëra të vogla, që në ngut e lodhje harrohen, janë ato që kthehen në pasuri të pamatshme kur njeriu kupton se koha nuk i jep pafund. Edhe një herë të qeshë me shpirt, ashtu sic qeshin fëmijët, pa menduar për çfarë do të thotë bota, pa ndjerë peshën e barr...