Skip to main content

A kam fat?


A e bëjmë vetë fatin tone ne? Unë besoj fort që po! Herë-herë mendoj se jam me shumë fat dhe i them vetes, ke fat dreq, e shikon?! E ushqej veten që jam në harmoni me mjedisin që më rrethon dhe me njerëzit që kam zgjedhur të kem në jetën time kështu që mendoj se ja krijoj rrugën vetes për të menduar pozitivisht. Jo vetëm kjo, por shpesh herë e gjej veten duke bërë gjëra të cilat të sjellin mundësi të reja në cdo aspekt dhe jam mëse e gatshme të mësoj e të njoh më shumë sidomos rreth fushave që kam më pak informacion. Prirem të absorboj nga dita gjëra të cilat më bëjnë të ndihem mirë.

Në krahun tjetër, kur shkoj përmes ndonjë furtune ku cdo gjë ngjan me atë renë e vetme në qiell që pikon shi vetëm mbi ty, e gjej veten duke thënë: ke fat mi ke, vetëm se e ke të zi.

Të jesh me fat është një gjendje e mëndjes, është psikologjike, cdo gjë ndërtohet në mëndjen tënde. Të marrësh një vendim, të zgjohesh duke menduar se cfarë ngazëllimi është të dish se një dite e re të pret, dhe sa njerëz të dashur ke për të takuar e sa orë dreke do hulumtosh me mikeshën tënde për zgjedhjen e një cështjeje, sa do marrësh nga të tjerët e sa do japësh nga vetja, të punosh për dicka që ti do, të ndjesh sadisfaksion nga një produkt që mban firmën tënde, është cështje zgjedhjeje. Të mos I thuash asnjëherë JO mundësive….Të bëhesh i guximshëm…

Një Ish-Senatore në Shtetet e Bashkuara më ka rrëfyer një herë që pata fat ta njoh e të shpenzoj kohë me të:
“Kam pasur një student të shkëlqyer që përfundoi Fakultetin e Drejtësisë me arritje maksimale dhe mezi prisja ta kisha punonjës në zyrën time, një djalë i mëncur, i saktë, me humor, njerëzor dhe e donte gjithcka mbante ajo zyrë, e donte profesionin e tij. Një ditë pasi kishin kaluar muaj që bashkëpunonim më erdhi e më tha se një kompani televizive që ka një platform digitale, i kishte ofruar punë si menaxher. Strikte e idesë që nëse përfundon për Drejtësi duhet të investosh vetëm në atë fushë, iu drejtova “Jo, mos e prano, ctë duhet televizioni, je shumë i mirë në këtë që bën, investo këtu ku ti ndjen se jep maksimumin tënd, në profesionin tënd… Dhe ndjeva gëzim thellë thellë që po arrija ta bindja të qëndronte brënda asaj që ai e bënte më së miri, të qënurit jurist!”

Sot ai djalë, pa marrë parasysh arsyetimin që unë i dhashë, duke qënë se atë ditë i kishte thënë PO ofertës së kompanisë, dhe më kishte thënë JO heshturazi mua,  është CEO-ja i asaj platforme digitale, dhe unë jam krenare që ai i tha po një zgjedhjeje tjetër! Ai nuk vuri kufizim mbi nivelin e fatit të tij dhe më dha mua një mësim shumë të mirë në jetë, fati është për guximtarët!

Çdo ditë ty të mblidhen momentet si monedha ari për të zbrazur në fundin e ditës. Çdo monedhë do të jetë unike dhe çdo monedhë do të sjellë diçka të re në jetën tënde kështu që kujdesu që të mbledhësh thesare me vlerë.


 Dhe mos harroni fati është ajo që ndodh kur mundësia takon përgatitjen tënde!

Desantila

Comments

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...