Skip to main content

New York, New York!

Eshtë qytet kaq e bukur sa dhe emrin ja kanë vënë dy herë! New York, New York :-)

Nëse ndonjëherë në jetë mendon se duhet t’i japësh vetes një cmim, udhëto për në New York, do mbërthehesh menjëherë nga dhurata e pacmueshme e vetmisë së dëshiruar në mesin e miliona njerëzve. Një vend i tillë ose të mbush frymëmarrjen ose të zbraz shpirtin, varet nga ajo që kërkon…
New York është koncentrati i vërtetë i adrenalinës, i gjen të gjitha aty, art, tregti, ekonomi, sport, besime, financë, aktorin, tregtarin, të famshin e lypsarin. Aty gëlon edhe ajri, merr jetë prej dritave se frymëmarrja të duket e pamjaftueshme kur e gjen veten me qafën përthyer duke kumtuar pafundësinë e kateve të ndërtesave që duke e menduar, janë bërë nga ne njërëzit.

Nuk e mbroj New York-un, aspak, nuk e lë pa thënë se sa i shëmtuar dukej cepi Iinjë rrugice mbushur me qese te zeza plehrash, apo shishe te thyera pafund prej dehjesh, as gropat e mëdha që të linin shije-hidhur. Por di ta shkruaj më së miri ndjesinë që të jep e gjitha kjo…
Ishte e shtunë dhjetori. Në pritje të trenit prej New Jersey në Penn Station, hodha sytë përqark të fotografoja me sy skena që kur i shihja në filma, me dukeshin aq të ngrohta. Në të djathtën time, një djale luante me saksofon, përkrah tij një vajzë flokëkuqe me një piercing në hundë, përbri saj, një plak më flokë të bardhë e lekurë afrikan, në mesin e tyre, Unë!

Gjithmonë kam dashur ta “prek” New York-un në mënyrën time, dua dhe gjithmonë kështu do të jetë, te shkel aty ashtu sic përherë e kam inagjinuar, në majën e takës, me elegancën e një fustani, me mbështjellen e një palltoje! Ftohtë ishte shumë, për cudi asnjë dridhje nuk ndjeja.  Pas udhëtimit 40 minutësh që në fakt më ngjau aq i shkurtër, mora rrugën për daljen ne 6th Avenue! Mes njerëzve që vraponin, përplaseshin, putheshin, ndaheshin, dikush afrikan, një tjetër kinez, adoleshente në grupe, në hutim të rrugës pa patur aspak ndjesinë se lehtësisht mund të humbisja, e gjeta veten përballë Time Square. 
Ka dicka në ajrin e New York-ut që e bën gjumin totalisht të panevojshëm. Është luksi që të jep ndjesia e të qënurit vetëm e të mos e ndjesh vetminë. Janë yjet të zbritura në tokë që behën tapet asfaltesh për ty.
Kam darkuar vetëm në Brooklyn Dinner, edhe tani nuk ja harroj pamjen e menaxherit me origjinë armene, ku më tha se Zonjushat si ti, e meritojnë New York-un si shtëpi!(Në film më ngjau vetja për pak, se ëndrra janë, bën vaki dhe dalin…) Pasi gjeta këndin tim të preferuar, u ula përballë New York Police Department, ku në ekranin e madh pulsonte flamuri Amerikan.

Falenderova veten, isha vetëm! Isha plot. Të pata premtuar se do të rikthehesha, e kur vjen fjala tek premtimet, nuk do t’i thyeja kurrë!
Nuk ka asnjë vënd si ti, asnjë qytet më një atom krenarie, gëzimi dhe ekzaltimi si ti, që të deh e të kthen esëll prap, të rilind pa pasur nevojën të të vdesë, të jetë një karastrofë e bukur me miliona ndjesi.

Gotën e champagnes rozë që e lashë për në fund, e piva për ty.

New York, Dhjetor 2014.


Desantila

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
2 comments
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
3 comments
Read more

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...
1 comment
Read more