Jemi të thyeshëm...

Si t'ja bëjmë të duhemi? Jo si atëherë jo, të duhemi tani, sot. Më thuaj kush e ka sekretin e kësaj dileme që m'a mundon shpirtin? Se në fund të gjithë lumturinë kërkojmë... E të gjithë në fund jemi të thyeshëm!

Jemi kaq delikatë, prej ajri e prej qelqi e kemi  zemrën, lëkurë e fytyrë, jemi të dobët, na dhemb loti, derisa rrokulliset e bie si pikëz shiu në xham që kërkon pendimet e shkuara! Ka copëza që nuk bëhen bashkë, po nuk ka njerëz të tillë…

Ka njerëz si ne, që dikur u grisën e copat u munduan ti arrnjonë me jetë të tjera, nuk i shkonin as ngjyrat as format, as peu që i bëri bashkë! Ka brryla të qepur bukur në xhaketa vjeshte, ka xhepa të stisur që mbajnë brenda celësa zemre, ka edhe njerëz si ne!

Ne thyhemi. Na duhen jastikë të butë të na prehet shpirti, fjalë e premtime të mbajtshme, duar për një shtrëngim e krahë për një përqafim...

Ne duam, duam ashtu butë e fort, herë deri në dhembje e herë na dhemb heshtja prej frikës se gabime do të themi. Herë të tjera qëllon të duhemi njësoj e asnjëherë të mos e duam veten më shumë se kaq!

Po sot, si t’ja bëjmë? T’i hidhemi njëri-tjetri përqafuar në përplasje shpirtrash derisa kraharori të kërcasë fort nga zhurma e grimash të na bëhen zemrat… 

Të ulemi të dy, aty përtokë, duke formuar jetët e njëri tjetrit në ngjyrë të kuqe!

Lëkurë e fytyrë, ndjesi e shpirt, jemi të thyeshëm! Lëri xhamat mënjanë, janë copa që nuk ngjiten më…zemrat po!