Skip to main content

Të kam shkruar…


E di që është jashtë mode të shkruash letra dashurie, por kjo e imja, është ndryshe, i drejtohet DASHURISË, asaj vetë, që ka forcën të na bombardojë shpirtin me emocione e të na thyejë zemrën copash në një sekondë!


Ta dija që je kaq e fortë, nuk do kisha dashur të të sfidoja kurrë, do isha ulur ballë për ballë me ty për të firmosur një marrëveshje mirëkuptimi, 50 me 50! Po ti më ke mashtruar shpesh herë, për dreq edhe më ke vrarë, po prap unë të kam përqafuar. Më ke gjetur të dobët, e poshtër, po dhe unë me të njëjtën forcë ta kam kthyer.
 Tani mendoj se ka ardhur ora të bëjmë paqe! Po ta kërkoj unë, një e lodhur me ecejaket e tua! Kam kuptuar se midis nesh vetëm kështu do funksionojë, me duar të pastra! Unë do të të pranoj ashtu sic je, dhe ti të bësh të njëjtën gjë. E di cfarë?! Të kishim nënshkruar një kontratë më mirë, se ndoshta do ndjesh më shumë përgjegjësi e nuk do më “tradhëtosh” në asnjë paragraf të jetës…
U mërzite?! Më fal, e di, shpesh herë e ngatërroj profesionin me jetën, kam gabuar edhe këtu, stë jam bindur ndonjëherë, veproja me kokë, se dija që ti as nuk pyesje fare. Sa herë kam dashur të të shmangem, ti bëheshe si virozë e stinës, me kapje pa mëndje e më ngrije në qiell me një përqafim, po sa e rëndë ishte ulja kur lart kishte diell e në tokë bëntë ftohtë! C’paske qënë dhe ti…

Mësova të mbrohem ndaj teje, jo për shkak të imunitetit, por sepse nuk isha rasti “nëse të godasin me shpullë në njërën faqe, kthe tjetrën”, jo “ mos i lejo të të godasin dhe ik një orë e më parë prej aty”, kjo isha unë! Sa mirë ta kam bërë. Të ka dhëmbur ty? Vare turinjtë? As që më bëhët vonë… Kam qënë dhe unë dikur si ti. Ti duhet të jesh femër, dashuri, edhe pse të mbaron emri me i! Ke një fuqi të paparë të influencosh fort në jetën e njeriut. Dhe unë që mendoja se me gjininë time kam aleancë të fortë, vjen e ti e më sfidon. E kam të keq inatin me ty, nuk jam hakmarrëse po ti shpesh ma ke bërë borxh e tani vetë me duart e tua më kërkon të ta kthej.

 Po sot e lashë… sot kam vendosur të pajtohem me ty. Ke të mirat e tua dhe ti, pavarësisht veshjes që të jap unë. Ti je mrekulli. Prej teje kam ardhur në jetë unë, madje imë më pranon se as nuk kam qënë e planifikuar, por prej teje ja ku jam sot. Ti kujdesesh, e bën me gjithë qënien tënde, ti më jep atë cka unë meritoj, më njeh mirë ti, më përkëdhel kur duhet, më qorton edhe kur e meritoj, ndaj më duhesh ti!
E di që nuk ka format të caktuar për të shkruar një letër, e aq më pak ty, që je kaq universale e kaq personale në të njëjtën kohë, po mua më shkruan si-motra jote, që e kam strehuar e adoptuar në zemër e nuk lejoj të prekshmen të arrijë der tek ajo! E di që po vjen një dimër jashtë, ndaj në pritje të tij, ngroha shpirtin tim me drunjë që digjen në oxhak…

E kam pagëzuar në emrin tënd, dashuri, e kam lënë të zhveshur, nuk ka ftohtë, i kam dhënë zemrën për ta mbuluar!


Desantila

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Vetes time të ardhshme!

Ka kohë që jam ulur këtu, në këtë stacion anonim të një kohe që nuk ka emër, në këtë cep të papërcaktuar të botës ku çdo gjë pret, por asgjë nuk nxiton. Jam ulur në një stol të drunjtë, me një çantë të mbushur me ëndrra të pashkruara, me fjalë të pathëna e premtime që vetëm vetes ia kam bërë. Unë jam në pritje. Në pritje të vetes time të ardhshme.   Ti je ajo që nuk kam qenë ende, por që e ndjej që jeton diku, si një qytet i humbur në hartën time personale. Ndoshta je një siluetë që endet mes mjegullës së mëngjeseve, ose je një dritë që fiket e ndizet në horizontin tim mendor. Nuk e di saktësisht kur do të vish, por e di që jam këtu. Dhe kjo është pritja ime. Ora këtu s’ka akrepa, ditët këtu nuk kanë emra. Është një vend ku koha është e sheshtë, e heshtur, gati si një kanavacë e bardhë ku ti duhet të shkruash për mua, me dorën time. Pritja ka marrë trajtën e një profesioni të heshtur. Është një vokacion pa pagesë, një zanat që s’ka mësues, vetëm nxënës. Çdo ditë, pa u ankuar bëj ...
2 comments
Read more

Dashuria të ngrihet në këmbë!

Po venitet dashuria. Jo ajo që përmendet në vargje të zhurmshme, por ajo që merr frymë mes njerëzve, që dridhet në heshtje kur sheh dikë të lënduar, që rri e përulur në qoshe shpirtrash të ndrojtur. Ajo dashuri e thjeshtë, e ndjerë, që nuk ka nevojë për fjalë të mëdha, po tretet si një aromë e vjetër që askush nuk e ndien më. Po shndërrohet në kujtim, në një ndjesi që njerëzit përmendin me mall, por nuk e përjetojnë më. Njerëzit janë bërë të ngurtë, sikur cdo ndjenjë t’i rëndojë. Flasin për dashurinë, por pak kush e njeh. Shumë duan të duken të dashuruar, pak duan vërtet. Zemrat janë kthyer në mjegull, të lodhura nga pritjet, nga zhgënjimet, nga mungesa e butësisë. Dhe kështu dita-ditës ndjeshmëria zbehet ndërsa shpirtrat mbeten bosh, si shtëpi pa dritë. Njerëzit nuk besojnë më në përqafime të sinqerta, sepse janë mësuar me duar që prekin, por nuk ndiejnë. Nuk besojnë më në fjalë, sepse janë lodhur nga ato që tingëllojnë bukur, por peshojnë pak. E kemi harruar gjuhën e syve, përkëd...
3 comments
Read more

Të kam dashur shumë

Të kam dashur shumë. Jo siç e thonë në këngët e lehta apo në filma ku gjithçka përfundon në një përqafim dhe muzikë në sfond. Të kam dashur në heshtje, në thyerje, në netët kur fjala "mirupafshim" nuk kishte garanci kthimi. Të kam dashur në çdo version të kohës. Në ato ditë naive kur gjithçka ndodhte pa u menduar gjatë, dhe në ato netë më të vona kur gjithçka analizohet kur edhe ndjenjat që dikur thjesht ndiheshin, tani shqyrtohen, vihen në peshore, kërkojnë arsye për të qëndruar. E megjithatë, ndonjë gjë tek ti mbeti e paprekshme nga logjika. Një pjesë që nuk u zhvesh kurrë nga ndjenja, një kujtim që nuk kërkonte justifikim për të qenë. Koha është mjeshtre e fshehtë. Ajo jo gjithmonë vjen e mbrapshtë, ndonjëherë rregullon gjithcka. Shkrihet ngadalë mbi kujtime dhe i formëson ndryshe. E butë dhe e ashpër njëkohësisht, ajo gdhend kujtimet me një dorë që vetëm pas shumë vitesh e kupton se çfarë ka krijuar. Ajo që dikur dukej si fundi i botës, një dhimbje që dukej se s’kishte ...
1 comment
Read more